De Ridders en de Draak Fashoom

Fashoom was geen gewone draak. Volgens de kroonieken die in oude kloosters werden bewaard, was hij van kolossale afmetingen – zijn vleugels overspanden bomen, zijn staart kon een huis vlat slaan. Zijn schubben waren harder dan staal, glanzend als smeltend goud in het zonlicht.

De draak had zijn nest gebouwd in de grotten nabij Emines, diepe gaten in de aarde waar de rivier door stroomde en mist eeuwig hing. Vanuit deze schuilplaats ondernam hij nachtelijke raids op de dorpen rondom.

Eerst verdwenen vee en schapen. Boerderijen werden geplunderd. Hutten gingen in vlammen op. Hele oogsten werden vernietigd. Het was geen honger die Fashoom dreef – het was zuivere gruwel, de lust van een monster om te vernietigen.

De bevolking van Emines en omgeving leefde in doodsbange. Geen nacht was veilig. Elke avondgloed bracht de vraag: waar zou Fashoom vandaag aanvallen?

Na jarenlang lijden, zwichtten de leiders van La Bruyère en naburige dorpen ervoor: zij moesten hulp inroepen. Boodschappers werden naar alle hoeken van het land gestuurd, met de urgent noodkreet dat een draak hun streek verwoeste.

De roep bereikte kastelen en steden. Ridders, aangegrepen door eer en de mogelijkheid van ruhm, verzamelden zich. Zij kwamen van overal – van de oevers van de Maas, van Henegouwen, zelfs van verre graafschappen.

In totaal zeggen de legenden dat meer dan honderd ridders naar Emines marcheerden, elk voorzien van paard, zwaard en vastberadenheid. Ze hadden geslepen helmen en schilden beschilderd met hun familiewapens. Het was een indrukwekkend leger, klaar voor de grootste strijd van hun leven.

Onder hen was één ridder die zich onderscheidde – Godfried de Dapper, een oude krijgsman met littekens van honderd gevechten. Het was Godfried die het voortouw nam, die het plan trok waarmee zij Fashoom zouden proberen te vangen.

De eerste nacht, zodra Fashoom verscheen, ontplofte de hemel in vuur. De draak stortte zich op de ridders met een vernietigende woede. Zijn klauwen vegen dorpen weg, zijn staart breekt bomen als vuurhoutjes.

Maar de ridders waren voorbereidt. In plaats van zich voor te stellen met willekeurige charges, volgden zij Godfried’s strategie: zij joegen de draak langzaam richting de grotten, hem afsluitend van zijn vluchtpunten.

Gevechten woedden voor drie volle dagen. Ridders vielen, hun bloed kleurde de aarde rood. Maar steeds meer vorstelden voort. Godfried zelf had een duel met Fashoom waarbij de draak zijn tanden verloor en zijn veugle geschonden raakte.

Op de derde dag, uitgeput en gewond, hield de draak eindelijk stil. Godfried, stellend in het bloed, dreef zijn zwaard diep in het hart van het monster. Met een schreeuw die de aarde deed schudden, stortte Fashoom neer.

Toen Fashoom zich niet meer verroerde, stroomde er alleen maar vrijheid door het dal. Wat eerst een land van angst was, werd opnieuw een plaats van hoop.

De ridders werden als helden ontvangen. In Emines bouwden de bewoners een kapel ter ere van Godfried de Dapper en ter nagedachtenis van alle valiant strijders die de draak hadden bestreden. In sommige versies van het verhaal werd deze plek heilig verklaard.

Fashooms botten werden in grotten achtergelaten, en plaatselijke verhalen zeggen dat wandelaars die voorbijgingen nog steeds de echo van zijn laatste schreeuw konden horen.

Namen in de streek herinneren aan het epos. “Draakenheide” en “Riddersveld” zijn twee plaatsnamen waarvan veel geleerden zeggen dat zij rechtstreeks voortvloeien uit deze legende. Oudere kaarten tonen nog “Val van Fashoom” als aanduiding voor de grotten waar de draak zijn laatste dagen sleet.