De dag waarop de wolven en beren uit onze buurt verdwenen

Ergens ver weg, op het windige Fagnes-plateau, stond een kleine rieten huisje aan de rand van een dicht woud. Daarin woonden twee oudere mensen die een eenvoudig leven leidden. Ze hadden twee koeien, een schaap, een lammetje en een slimme kat. Elke dag werkten ze hard op hun stukje grond, want veel hadden ze niet.

Op een middag was de kat hongrig en rook iets lekkers uit de keuken. De oude vrouw had zojuist heerlijke slagroom klaargemaakt voor de verjaardagstaart van haar man. De grijze kat, die van natura heel hebberig was, sloop stiekem naar binnen en begon aan de kom te likken. Maar helaas! Bij al dat likken beukte de kat tegen de pot aan. Met een luide klap viel die om en brak in duizend stukken.

De vrouw werd razend! Ze riep dat ze die hongerige kat wel zou leren zich niet aan het eten te bemoelen. Ze schreeuwde zo luid dat zelfs het lammetje bang werd. De kat kreeg schrik van al die woede en rende weg. ’Ze willen ons vermoorden!’ dacht hij angstig. Hij holde meteen naar het lammetje toe. ’We moeten vluchten!’ riep hij. ’Snel, voor het te laat is!’ Samen stormden ze het huis uit, de dichte bossen in.

Dieper en dieper in het bos renden de twee vrienden, tot ze in een grote open plek kwamen. Daar, midden op de grond, lag iets verschrikkelijks: het hoofd van een grote, grimmige wolf! De kat werd nog banger, maar hij was ook erg slim.

’Wacht even,’ zei de kat tegen het lammetje. ’Dit hoofd kunnen we goed gebruiken.’ Voorzichtig tilden ze de wolfskop op en sleurden hem mee. Toen de zon onderging en de sterren opkwamen, hoorden ze plotseling verschrikkelijk gehuil.

Uit het donker kwamen twaalf hongerige wolven tevoorschijn! Hun ogen gloeiden als vuur en hun tanden zagen er gevaarlijk uit. Ze roken vers vlees en wilden aanvallen. Maar de slimme kat had snel door wat er ging gebeuren. ’Lammetje, laat zien wat je hebt!’ riep hij. Het lammetje hield de wolfskop omhoog voor al die grimmige roofdieren.

Wat gebeurde er? De wolven werden doodziek van angst! Ze dachten dat het lammetje een ander dier had gedood en opgereten. En omdat wolven elkaar niet willen tegenkomen, renden ze allemaal gillend en jankend weg, zo hard ze konden. Ze vluchtten diep het bos in, naar Duitsland toe.

In hun panische vlucht liepen de twaalf wolven recht tegen een enorme bruine beer aan. De beer was niet onder de indruk. ’Wat krijgen we hier?’ snauwde hij. ’Waarom rennen jullie allemaal weg als konijntjes?’

De wolven vertelden op hijgende toon wat ze hadden gezien: een lammetje dat een wolf had vermoord en opgegeten! De bear lachte hard. ’Jullie zijn veel te voorzichtig!’ spotte hij. ’Ik zal die twee dieren eens de angst van mijn leven bezorgen. Jullie hoeven niet bang voor ze te zijn, alleen ik ben daar groot genoeg voor!’

De beer stortte zich vol zelfvertrouwen op het lammetje en de kat af. Maar die twee hadden schrik en zochten snel hun toevlucht. De kat klom razendsnel tegen een grote boom op en zat veilig in de takken. Het lammetje probeerde ook omhoog te klimmen, maar kon slechts tot een lage tak komen.

Toen de bear dichterbij kwam met zijn grote sterke lijf, raakte het lammetje uit balans en viel recht op de kop van de beer! Op datzelfde moment riep de kat met zijn luidste stem uit: ’Goed gedaan, lammetje! Hou vol! We krijgen een heerlijk avondeten!’

De beer dacht dat hij verloren was! Hij had geen zin meer in gevechten en rende zo hard weg als zijn vier sterke poten hem konden dragen. De wolven volgden hem meteen. Allemaal samen verdwenen ze naar het noorden, naar Duitsland, en ze kwamen nooit meer terug naar het Fagnes-plateau.

Van die dag af verdwenen de wolven en beren uit onze streken. Alles dankzij een slimme kat die beter kon bluffen dan wie ook, en een dapper lammetje dat niet bang was voor het grootste avontuur!