De Nutons van Trou Al’Wesse keren terug

Diep in de grotten bij Pont de Bonne in Modave woonden eeuwenlang de Nutons. Deze kleine, wijze wezens waren beroemder dan welke genie ook. In het donker van de nacht zouden ze de schoenen van de boeren herstellen, de kleding naaien en zelfs de huishouding schoonmaken. Alles wat ze vroegen was een schaal melk, een snee brood en wat graan — een klein gegeven voor zoveel hulp.

Maar ergens in de loop der eeuwen, toen de moderne wereld steeds verder Modave binnen drong, veranderde alles. De dorpelingen werden ondankbaar. Ze plaatsten val na val om de Nutons te vangen. Ze proberden hen te spioneren en hun geheimen te onthullen. En dus vertrokken de Nutons zwijgend, verdwijnend in de diepte van de aarde, en lieten het dorp achter in reparatie en chaos.

Generaties lang slonk hun spoor weg uit de herinneringen van het volk. De moeders stopten met het achterlaten van melk en brood bij de grot. De jonge mensen lachten om de verhalen van hun grootmoeders. Het Trou Al’Wesse werd niets meer dan een toeristische attractie, legen en verlaten van haar magische bevolking.

In een koude herfst verschenen er wonder boven wonders, voetafdrukken voor de deur van een huis in Modave. Kleine voetafdrukken, niet groter dan de hand van een kind. En in het huis — een ontzaglijk, wonderbaarlijk gebeuren — waren alle gaten in de sokken gerepareerd, zonder dat iemand iets had gemerkt!

Het nieuws verspreidde zich als wildvuur. Oud en jong kwam samenstroomen om het wonder te zien. Sommigen zeiden dat de Nutons eindelijk, eindelijk genadig waren, dat zij hun vergeving vroegen voor wat hun was aangedaan. Anderen zeiden dat dit een teken was, een uitnodiging om het oude contract te vernieuwen.

Een groep dorpelingen, geleid door de wijze oude tantecarl Marguerite, haastte zich naar het Trou Al’Wesse met giften. Ze zetten schalen neer vol melk uit de beste koeien, brood gebakken door de dochter van de bakker, en graan dat onder sterren was geharvest. Ze knielden neer in de grot en smeekten om vergiffenis, zonder enige list of argwaan.

Wat gebeurde daarna, werd voor altijd onthouden in de legenden van Modave. Iedere nacht daarop kwamen de Nutons terug naar hun werk. Niet alleen reparaties — oh neen! Ze zouden sterker werken dan ooit. Verloren voorwerpen werden teruggevonden. Zieke planten bloeiden opnieuw. Wat was verloren gegaan, keerde terug.

En dit alles gebeurde in dankbare, rustige stilte. De dorpelingen volhielden hun beloften: elke avond werd melk en brood achtergelaten bij het Trou Al’Wesse. Met groot respect werden giften gebracht en dankbetuigingen uitgesproken. En de Nutons, verheugd in de hernieuwde waardering, beëindigden hun ballingschap.

Tot op de dag van vandaag, zeggen ze in Modave, kunt je ’s nachts kleine geluidjes in de grotten horen — het zacht tikken van hamers, het sissen van naden die worden gesloten. En wie voorzichtig en dankbaar is, wie melk en brood achterlaat met een zuiver hart, zij zullen merken dat hun werk gemakkelijker wordt, dat hun zorgen lichter worden, en dat de hulpvaardige Nutons nog altijd in de grotten van Luik hun werk doen.