De Zwarte Stenen van Theux

Lang geleden, toen de wereld nog jong was en vele geheimen in het diepe bos huisden, leefde in Theux een groep priesters die het oude geloof beleden. Zij waren niet christelijk, maar volgers van iets veel ouders — iets wat voorging aan alle naties. Zij ontmoetten zich in het hart van de Hooge Venen, waar het landschap ruw en onherbergzaam was.

Eenmaal in het jaar, bij de eerste volle maan van het voorjaar, verzamelden zij vijf zwarte stenen — stenen uit de diepste delen van de aarde, waar geen licht ooit schijnt. Elke steen droegen zij kilometers over berghelling en moeras, totdat zij een cirkel konden vormen. In die cirkel spraken zij woorden in een taal die niemand meer spreekt, woorden van macht en bescherming.

De priesters waren niet slecht, maar zij waren voorzichtig. Zij wisten dat vreemdelingen hun heilige plaats zouden ontschenden als zij die konden vinden. Daarom spraken zij een sterke vloek uit over de cirkel: wie de stenen zou aanraken met kwaad bedoelen, zou zelf in steen veranderen. Wie de stenen zou proberen te verplaatsen, zou verdwalen in het moeras en nooit meer thuis komen.

Generaties lang bleef dit waar. Dappere jagers die de cirkel vonden en probeerden de stenen mee te nemen, werden nooit gezien. Kinderen die te dicht benaderden, werden door onzichtbare handen teruggeduwd. De vloek was echt, en iedereen in Theux kende het verhaal.

Tot op de dag van vandaag staan de vijf zwarte stenen nog steeds in hun cirkel in de Hooge Venen. Geen mens durft ze aan te raken. Wandelaars die voorbijkomen, buigen eerbiedig af of groeten respectvol. De stenen zijn nu groen geworden van mos en oud van eeuwen, maar hun macht is nog altijd voelbaar in de lucht.

Sommige zeggen dat op bepaalde nachten, als de maan vol is, stemmen uit de stenen klinken — woorden in die oude taal, nog steeds gebeden sprekend, nog steeds de grenzen van het heilige waakzaam houdend. Het geheim dat zij bewaarden, zal nooit bekend worden, zolang de stenen daar staan.