De Nekker

De Maas rond Mechelen had altijd een duistere reputatie. In de late Middeleeuwen, wanneer de mist ’s avonds over het water hing, spraken de burgers gefluisterd over het Nekker - een vormveranderaar die in de diepe geulen huisde. Het wezen kon verschijnen als een zwarte hond met ogen als gloeiende kolen, of verleidt kon het zich voordoen als een prachtige, verleidelijke gedaante om onwetende voorbijgangers naar de oever te lokken.

In die tijd begonnen kinderen op mysteriëuze wijze te verdwijnen. De ouders waarschuwden hun kroost om niet alleen naar het water te gaan, vooral niet wanneer het schemerde. De priesters spraken van duivels bezit, de wijzen fluisterden over een vervloekt wezen dat honger had naar mensenziel. De Nekker was geworden tot het nachtmerrie-monster van Mechelen.

Op een koude herfstnacht hoorde een jongen langs de Maas het afschuwelijk geluid van een kind dat om hulp riep uit het water. Het wanhopige geroep deed zijn hart sneller slaan. "Help! Help me!" klonk het uit de donkere golven. Zonder aarzeling rende de jongen naar de oever, klaar om het verdringende kind te redden.

Maar toen hij dichterbij kwam, zag hij één alleen - geen kind, geen gezicht, slechts de rimpelingen van water in het maanlicht. Een voorbijganger, een dappere man uit de stad, zag het gebeuren en sprong tussen de jongen en het water. In een flits transformeerde het wezen zich in een enorme zwarte hond met grijnzende muil. Met één sprong vluchtte het monster de nacht in, terwijl het een schreeuw liet horen die door merg en been ging.

De schrik zat diep in Mechelen. De burgemeester en de geestelijken kwamen samen voor een groot plan. De priester van de Sint-Romboutkerk en een wijze monnik uit het naburige klooster verzamelden heilig water, kaarsjes en processiekruizen. Samen trokken zij naar het Nekkerspoel, de beruchte plek waar het monster het meest werd gezien.

Bij zonsopgang begonnen zij hun ritueel. De monnik sprak machtige gebeden en zegenigen uit, terwijl de heilige water in grote bogen over het water werd geworpen. Het oppervlak leek op te schudden en kreunen, alsof iets donkers werd weggedreven. Een laatste afgrijselijk gehuil klonk op, en toen was het stil.

De Nekker verliet de wateren van Mechelen. Hoewel het wezen nooit meer werd gezien, bleven de inwoners voorzichtig. Nog altijd herinnert de plaatsnaam "Nekkerspoel" aan deze oude strijd. De plek bij het Mechelse station draagt het bewijs van het verhaal mee: een waarschuwing uit vervlogen eeuwen.