Pierre Noufi, de tovenaar van Lierneux

In de laat 17e of vroeg 18e eeuw (de tradities zijn onduidelijk over het moment), verscheen er een vreemde man in Les Villettes. Niemand wist waar hij vandaan kwam. Sommigen zeiden dat hij van over de bergen was gekomen, uit Frankrijk. Anderen zeiden dat hij uit Duitsland was afgeweken. Nog anderen — fluisterend — zeiden dat hij helemaal niet van deze wereld was.

Pierre Noufi — want zo noemde hij zichzelf — was oud wanneer hij aankwam, hoewel men niet kon zeggen hoe oud. Zijn gezicht was gerimpeld als schors. Zijn ogen waren donker en diep, vol geheimen. Hij droeg de vodden van een bedelaar, maar zijn manieren waren die van een geleefde man. Hij sprak zacht, in een accent dat niemand kon plaatsen.

Hij vestigde zich in een grotte buiten het dorp, waar de rotsen hoog boven het dal uitsteken. Daar leefde hij in ascese — alleen met water uit een klein beekje, en wortelgewassen die hij zelf kweekte. Hij scheen geen behoefte te hebben aan wat normale mensen nodig hadden.

Al snel begonnen er verhalen over Pierre Noufi te circuleren. Men zei dat hij kon genezen. Een vrouw die sinds jaren geen kinderen kon krijgen, bezocht zijn grotte en ging zwanger. Een man met een gebroken been werd in één nacht genezen en liep weg zonder litteken.

Anderen zeiden dat hij kon waarzeggen. Wanneer boeren hem vroegen of het seizoen goed zou zijn, keek hij naar de lucht en sprak onheilspellende woorden — en altijd klopt het. Wanneer een moeder verloren kinderen zocht, bracht Pierre haar naar het juiste bos.

Maar de vreemde macht was niet altijd zachtaardig. Men fluisterde over mannen die tegen Pierre waren ingegaan — dronkaards die naar zijn grotte waren gegaan om hem lastig te vallen. Zij waren niet teruggekeerd. Of zij waren teruggekeerd maar veranderd: stom, blind, voorgoed verwilderd.

De priesters van het dorp waren argwanend. Zij riepen dat Pierre Noufi misschien een heks was. Maar de gewone mensen waren niet geneigd hem aan te geven. Zij vreesden hem. En meer nog: zij hadden hem nodig.

Pierre Noufi verliet tekenen na. In de buurt van zijn grotte verschenen vreemde steenformaties. Mensen zeiden dat hij ze had opgericht als markeringen, als een geheim schrift van de natuur zelf. Enkele vormden cirkels. Anderen vormden lijnen die naar waarschijnlijk bedeutende plaatsen wezen.

In de rotsen eronder zijn ondiepe kuilen — voet afdrukken veel te groot voor menselijke voeten. Men zei dat Pierre ’s nachts door de bergen wandelde in vormen die niet menselijk waren. Dat hij transformatie kon ondergaan.

Een beroemd fenomeen waren de “Rots van Pierre” — een enorme steen ergens in de vallei die lijkt te glanzend voor een natuurlijke vorming. Men zei dat Pierre deze steen had gewekt tot leven met een formule in een oude taal. ’s Nachts, zo zeiden sommigen, kon je hem zien ademen.

Op een winter — het jaar varieert in verschillende verhalen — verdween Pierre Noufi. Zijn grotte werd leeg gevonden. Geen lichaam. Geen spoor. Slechts enkele geschreven woorden op de rotswand, in een taal die niemand kon lezen.

Sommigen zeiden dat hij naar een ander land was vertrokken. Anderen zeiden dat hij in een hoger wezen was transformed en de aarde had verlaten. Nog anderen — en dit is het meest sinister — zeiden dat hij nooit werkelijk menselijk was geweest, en dat hij naar zijn eigen rijk was teruggekeerd.

Maar zijn erfenis bleef. De mensen van Lierneux herinneren zich Pierre Noufi nog altijd. Wandelaars in het gehucht Les Villettes vertellen verhalen over zijn grotte. Kinderen worden gewaarschuwd niet te dicht bij bepaalde rotsen te komen. En oude mensen — vooral in donkere, mistige avonden — beweren nog altijd dat zij hem hebben gezien, een donkere silhouet tussen de bomen, een man die tegen geen normale natuurwetten gehoorzaamt.

Pierre Noufi is weg, maar hij is nooit werkelijk vertrokken. Zijn naam hangt over de Ardennen als een geheim, als een waarschuwing, als een belofte van een grens waar wereld en anderswereld elkaar raken.