Prosper De Maeght

Prosper De Maeght was een grote man met een brede lach en een scherpe tong. Hij woonde in Eine, een dorpje aan de rand van Oudenaarde, en was bij iedereen bekend als een grapjas die het leven niet te zwaar nam. Zijn vrouw daarentegen was een vrome ziel die elke gelegenheid aangreep om te bidden, kaarsen te branden en op bedevaart te gaan.

Op een ochtend in mei 1852 maakte zij zich klaar voor een bedevaart naar de kapel van Kerselare. Voordat zij vertrok, draaide zij zich om in de deuropening en zei met strenge stem: ’Prosper, waak over de deur.’ Zij bedoelde natuurlijk dat hij het huis moest bewaken. Maar Prosper was Prosper, en Prosper nam woorden graag letterlijk — vooral als het woord ’deur’ was.

Zodra zijn vrouw uit het zicht verdwenen was, liep Prosper naar de voordeur, tilde hem uit de hengsels en legde hem op een kruiwagen. Hij riep een paar vrienden bij elkaar — mannen die net zo gek waren als hij — en samen trokken zij met de deur op de kruiwagen door Eine. Van de ene kroeg naar de andere, van het dorpsplein naar de brug en weer terug, en overal waar zij kwamen vertelde Prosper aan wie het horen wilde: ’Mijn vrouw heeft mij opgedragen de deur te bewaken. Wel, hier is de deur, en ik bewaak hem.’

De mensen van Eine lachten, en hoe meer zij lachten, hoe groter de stoet werd. Tegen de middag liep half het dorp achter Prosper en zijn deur aan, en tegen de avond was het verhaal al doorverteld tot in Oudenaarde. Zijn vrouw was minder blij toen zij thuiskwam en een gat in de gevel vond waar de voordeur had gezeten, maar zelfs zij kon er uiteindelijk om glimlachen — al zou zij dat nooit toegeven.

Het jaar daarop, in 1853, herdacht Prosper zijn grap met een fakkeltocht door Eine. Zijn vrienden deden mee, hun vrouwen deden mee, en zelfs de kinderen liepen mee met lampionnen van papier. Wat begon als een herinnering aan een dwaasheid groeide uit tot iets groters. In 1854 werd het een echte processie, met versierde wagens en kluchtige taferelen die de spotlust van het dorp gestalte gaven.

Prosper leidde het feest jaar na jaar, en elk jaar werd het wilder en grappiger. Politici werden bespot, pastoors werden op de hak genomen, en niemand was veilig voor de scherpe humor van Eine. Men noemde het de Fietel, en de Fietel groeide tot een traditie die het leven van haar schepper ver zou overleven.

Prosper De Maeght stierf op 2 oktober 1894, maar zijn geest leeft voort. Elk jaar, op de vierde zondag van september, trekt de Fietel door de straten van Eine, met wagens vol spot en satire. En op het dorpsplein staat een standbeeld van Prosper — een man met een brede lach en een deur op zijn schouder — als herinnering aan de dag waarop een letterlijk genomen opdracht veranderde in het grootste feest van het dorp.