De Rots van Colas

Onder de steile rotsen van Les Hayons leefde een man genaamd Colas, een grillige hermiet die niemand kon plaatsen. Was hij een oude monnik die het klooster was ontstnapt, of een waanzinnige die in het wild was opgegroeid? De waarheid was minder helder. Colas leefde in een grot tussen de stenen, voedde zich met het vogelvlees en vruchten, en vulde zijn dagen met raadsels en grappen.

Wanden die voorbijkwamen, zou Colas met raadsels bekogelen. "Wat heeft drie voeten, twee koppelingen, en toch geen gezicht?" vroeg hij aan een voorbijganger. Degenen die het antwoord goed hadden, gaf hij geschenken; degenen die het fout hadden, speelde hij grappige kwajongsachten uit.

Jaren verstrijken, en Colas werd steeds bekender. Reizigers maakten omwegen om de hermiet te ontmoeten, in de hoop zijn raadsels op te lossen en zijn gunst te winnen. Maar Colas was sluw. Hij speelde voortdurend met zijn bezoekers, hen voorstellen op tests die onmogelijk waren, hen dan toch traktaties geven die hun afvragen. "Het leven zelf is een raadsel," zei hij lachend, "en niemand kan het volledig begrijpen."

Op een dag kwamen twee priesters naar hem toe met een ultimatum: "Wat is het diepste raadsel, Colas? Zeg het ons, en wij zullen je ziel redden."

Colas lachte long en hard. "Dat is het geheim dat ik met me zal nemen in het graf."

Toen Colas stierf—niemand weet precies hoe of wanneer—verloor hij zijn grot aan de rotsen. Maar zijn legende groeide. De enorme steen die buiten zijn grot lag, begon men "La Roche à Colas" te noemen, ter ere van de trickster-hermiet die zo veel raadsels had gesteld.

Tot vandaag zeggen wandelaars dat je soms, als je voorbij de Roche à Colas wandelt met het juiste licht en op het juiste moment, nog steeds het gelach van Colas kunt horen, danst op de wind tussen de stenen. Zijn grappen echoen door de eeuwen, en de rots blijft staan als monument van zijn wonderlijk leven.