De Doorboorde Rots en het Duivelsgat

In de middeleeuwen werd de vallei van Bouillon geteisterd door een boosaardig wezen dat uit de onderwereld was ontsnapt. Dit demoon bracht ellende en ziektes over de mensen, en geen priester kon het verdrijven. De gewone exorcismen, gezegeningen en rituelen hadden geen effect. De duivel lachte om hun pogingen en zei dat hij sterker was dan hun God. Hele dorpen werden ontvolkt, want niemand durfde meer in de vallei te wonen.

Ten slotte arriveerde een oude priester uit een verre abdij, heilig en vol vastberadenheid. Drie dagen en drie nachten bad hij zonder ophouden op de berghellingen. Zijn gebeden waren zo krachtig dat de grond beefde en de hemel verduisterde. De duivel, woedend over deze sterke wil, probeerde de priester aan te vallen. In zijn razernij balde hij zijn vuist en sloeg met al zijn kracht tegen de grootste rots in de vallei. Het gat dat ontstond was zo diep en wijd dat het water erdoorheen stroomde. De priester verdreef de duivel met eeuwige verbanning.

Na de verdrijving bleef het gat in de rots bestaan als bewijs van wat was gebeurd. Echter brachten de jaren een vreemd verschijnsel: op bepaalde nachten, vooral tijdens onweer, huilt het gat van de rots. De wind ruist door de opening met de stem van de duivel, die nog altijd gilt van woede over zijn ballingschap. Reizigers die erlangs gaan op die donkere avonden zweren dat ze het schreeuwen horen, een konstante herinnering aan de strijd tussen goed en kwaad die eeuwen geleden in deze heilige vallei heeft plaatsgevonden.