De Sprong der Heksen van Les Hayons

Wanneer de maan vol was en het christelijk feest zich niet verzette, kwamen zij samen op de rotsen van Les Hayons: vrouwen van mysterieus afkomst, wier ogen in het donker gloeide als katten. Zij droegen zwarte kledij, met tekens van magie op hun voorhoofds en armen getekend. Daar, onder de sterren, voerden zij hun ritualen uit, hun stemmen mengde zich met het geluid van de wind door de kloven.

Generaties lang hadden de heksen van Les Hayons hun sabbathen gevierd. Zij heelden de ziek op hun eigen manier, zij vervloekten hun vijanden, zij dansten in de nacht terwijl normale stervelingen sliepen. De lokale bevolking kende hun geheimen en lette voorzichtig op hun verzoeken, want inbreuk op hun rituelen bracht alleen ellende.

Maar op een bepaalde nacht kwam een groep jongere mannen uit het dorp, vastberaden om het mysterie en de "bijgeloof" te ontmaskeren. Zij klommen de rotsen op, gewapend met fakkels en ijzeren kruisen, stellende zich voor te willen "het kwaad uitdrijven." De heksen, in het midden van hun krachtigste rituaal, werden verrast door het plotseling licht en geluid. Zij draaide zich om, hun ogen vol toorn en macht, maar in plaats van af te gaan naar hun belagers, realiseerden zij zich dat hun macht verbroken was door het sterke geloof van de mannen.

Een moment van stilte viel over Les Hayons. De heksen voelden dat hun macht aan het vervagen was, dat de wereld veranderde, dat zij niet meer welkom waren in deze gedaante.

Zonder woord of geluid, zonder schreeuw of klaagzang, stapte de voorste heks naar de rand van de steile rots. Een moment keek zij naar beneden in de duisternis. Dan sprong zij, niet naar beneden in een gruwelijke dood, maar recht vooruit, in het niets zelf, en verdween. Een voor een volgden haar zusters haar voorbeeld. De mannen, vervuld van ontzag en schrik, zagen hoe de heksen van Les Hayons één voor één in de lucht verdwenen, niet vallend maar voorbijgaand naar een ander rijk, een ander moment.

Men zegt dat op bepaalde nachten, als de maan vol is en de wind wild aan de rotsen blaast, nog steeds stemmen in het niets kunnen gehoord worden—heksen die nog altijd in de lucht hangen, gevangen tussen werelden, hun sprong nog nooit compleet.