De Klappensteen

Vele eeuwen geleden, toen de vallei van de Semois nog wilder en ontoegankelijker was, leefde er een reus in het bergland boven Dohan. Deze reus was niet wreed of gevaarlijk, zoals veel reuzen uit verhalen, maar een dromer. Hij droomde ervan een brug te bouwen die beide zijden van de diepe vallei zou verbinden, zodat de arme mensen van het dorp niet uren hoeven lopen om elkaar te bezoeken. Met die droom in zijn hart begon hij aan zijn grote werk.

De reus verzamelde gigantische stenen uit het bergland en begon ze naar beneden te werpen. De stenen waren niet gelijk – sommige waren plat en glad, precies wat hij nodig had voor zijn brug. In het Waals noemde men deze platte stenen "clappes", een woord dat van generatie op generatie werd doorgegeven. Met elke steen die hij losliet, beefde de aarde en verschenen er nieuwe rotsen in het landschap. De reus werkte dag en nacht, zijn silhouet afgetekend tegen de sterren.

Hoewel de reus uiteindelijk zijn brug niet kon afmaken – zijn krachten verloren hem en hij verdween in de mist van de bergen – liet hij een duurzaam erfgoed na. De stenen die hij had geworpen, de clappes, bleven staan en vormen tot vandaag nog een opvallend landmerk in de vallei. Ze getuigen van de bepaling en dromen van een wezen dat groter was dan het landschap zelf. Wandelaars die deze formaties zien, herinneren zich nog steeds het verhaal van de reus die van droom niet af kon staan.