De Doorboorde Rots

In de tijd toen goden nog in de bergen woonden, was een reus in dienst van het Hertogdom voorbijgekomen. Deze kolossale figuur, gekleed in ijzer en verwrongen ijzerdraad, zwaaide zijn zwaard boven het land. Waar hij liep, trilden de bomen. De lokale bevolking verzamelde zich op de hoogten en bad tot de Heilige Maagd. Een tweede reus, de beschermheer van de Semois zelf, verscheen uit het water en versperde hem het pad. Hun zwaarden ketsten tegen elkaar met de kracht van bliksem.

De twee titanen streden rond de zonsondergang. Hun voeten trapten dalen plat en hun adem verdampte rivieren. De beschermende reus van het water, sterker in zijn thuis, drong de indringer terug. Met één definitieve slag liet hij zijn kolossale zwaard neer op de rots tussen hen in. Steen explodeerde als regen. Toen de strijders verdwenen, bleven zij achter: twee helften van wat ooit een onveranderlijke muur was, gespleten netjes als door een reuzensnede.

Togen de jacobijnen op pad, togen zij langs deze plaats waar twee aarden elkaar ontmoetten. Togen de bisschoppen hun grensgeschillen, zij verwezen naar de Doorboorde Rots als het zegel van het lot. Want waar de steen was gekliefd, was ook de hemel gekliefd–hier eindigde Reims, daar begon Trier. Hier was Bouillon, daar hoorde men al aan Luxemburg. De reuzen waren voorbij, maar hun handwerk bleef voor altijd teeken van wat was en wat mag zijn.