De Kattenberg

Hoog boven de windingen van de Semois, waar het water groene canyons heeft gesleten in het weekste rood gesteente, verrees een massieve rots als een vuist die tegen de hemel werd gestoken. De mensen van Herbeumont noemden hem Rocher du Chat — de Kattenberg. Niemand wist precies waarom de naam was ontstaan, maar oude verhalen fluisterden dat het niet naar de huiskatten van het dorp verwees, maar naar iets wilder en machtiger.

De rots bood een panoramisch uitzicht over de hele vallei: het kronkelende water van de Semois, de oneindig groene Ardense bossen die zich tot aan de horizon uitstrekten, en in de verte, verlaten dorpjes waar rook uit schoorstenen kringelde alsof ze de hemelen met oude herinneringen voedde. In de vroege ochtend hing er mist boven de kloof, zodat de rots leek te zweven tussen hemel en aarde.

Maar op de oostelijke flank — waar de rots het steilste afviel — zeiden de jagers en houtzagers dat je soms grote pootafdrukken in de modder kon vinden. Poten die niet van wolf waren. Te groot voor een hond. Te wild voor iets dat mens zou zijn.

Op een grijze herfstdag kwam een jager uit de stad naar Herbeumont. Zijn naam was Pierre, en hij was beroemd in de regio om zijn scherpzinnigheid en zijn meedogenloze jachtkunst. Geen dier kon voor hem vluchten. Geen spoor was hem onbekend. Hij had wolven gedood, zwijnen, herten — alles wat het bos te bieden had, had hij als trofee aan de muur van zijn huis gehangen.

In de herberg van Herbeumont hoorde Pierre de verhalen over de Kattenberg en hetgeheim van de oostelijke flank. De dorpelingen waren voorzichtig in hun woorden — ze wilden niet op zijn driften inspelen — maar Pierre begreep genoeg. Er was iets daar. Een groot roofdier. Mogelijk iets zeldzaams. Iets dat zou helpen zijn reputatie te vestigen als de grootste jager van de Ardennen.

Die nacht kon Pierre niet slapen. Hij zag in zijn gedachten al hoe het vel zou glanzen, hoe imposant het skelet zou zijn in zijn hal. Met het krieken van de dageraad nam hij zijn geweer, voelde zijn mes aan zijn riem, en vertrok naar de Kattenberg. De andere jagers probeerden hem tegen te houden. ’Ga niet naar de oostelijke flank,’ waarschuwden ze. Maar Pierre lachte.

Op de helling van de Kattenberg begon Pierre te zoeken. De ochtenddauw maakte de modder donker en zacht, en al snel vond hij wat hij zocht: enorme pootafdrukken, veel groter dan die van enig dier dat hij ooit had gezien. Zijn hart bonkte van opwinding. Het spoor was vers. De beschermgeest zelf leek hem uit te nodigen.

Pierre volgde het spoor stap voor stap, dieper en dieper de wildernis in, naar plaatsen waar geen mens kon gaan zonder zich volledig te verliezen. En daar, in een vallei vol dicht bos en rotsblokken, zag hij het.

Het was een jachtluipaard — de Europese wildkat zoals Pierre nog nooit had gezien. Niet klein, niet schuw, maar massief en vol macht. Zijn ogen waren oud, wijzer dan welke ogen ook die Pierre ooit had geopend. Het roofdier keek hem niet aan met agressie of angst, maar met iets wat bijna medelijden leek. Pierre hief zijn geweer, maar zijn handen trilden.

’Je bent hier de indringer,’ leek het dier hem toe te spreken zonder geluid uit te stoten. ’Dit is mijn domein. Mijn taak. Iedereen die het bos respecteert, voer ik naar huis. Iedereen die het bos misbruikt, bescherm ik eertegen. Wat ben jij?’

Pierre kon niet schieten. Niet omdat hij bang was, hoewel hij dat wel degelijk was. Nee, hij kon niet schieten omdat hij plotseling begreep. Dit wezen was geen trofee. Het was een bewaker. Een beschermer van iets veel groters dan hijzelf. En voor het eerst in zijn leven voelde Pierre schaamte voor alles wat hij had gedood.

De jachtluipaard wendde zijn gezicht af en wandelde terug de duisternis van het bos in. Pierre volgde — niet met zijn geweer geheven, maar met zijnarmen ledig langs zijn lichaam. Het roofdier voerde hem terug naar de Kattenberg, en daar, aan de rand van de rots, wees het met zijn voet naar een groep verloren wandelaars die verdwaald waren in de mistige kloof. Het dier zag hem aankijken, knikte met zijn hoofd, en verdween.

Pierre daalde de berg af en leidde de wandelaars veilig naar Herbeumont. Hun dankbaarheid vulde zijn hart op een manier die geen bont of vel ooit kon doen.

Pierre ging nooit meer jagen. In plaats daarvan werd hij gids voor toeristen in de Semois-vallei, en hij vertelde iedereen die naar hem luisterde het verhaal van de geest op de Kattenberg — de beschermer die zorgt voor diegenen die het bos eerbiedigen, en die verdrijft die het misbruiken. En tot op de dag van vandaag zeggen de mensen van Herbeumont dat als je ’s avonds langs de Kattenberg loopt, je soms grote pootafdrukken in de modder ziet, als boodschappen van de wacht die nooit slaapt.