De rots van de Hérou

In de donkere eeuwen, toen de Ardennen nog een ontoegankelijk woud waren, leefde er op de rotsen boven de Ourthe een reus genaamd Hérou. Hij was zo groot dat zijn schaduw het hele dal verduisterde wanneer hij rechtop stond. Zijn stem deed de rotswanden trillen en de vissen in de rivier vluchtten wanneer hij lachte.

Hérou heerste over het dal als een koning. Geen reiziger passeerde zonder zijn toestemming, geen koopman stak de rivier over zonder tol te betalen. De bewoners van Nadrin leefden in angst, maar durfden niet te protesteren.

Toen Karel de Grote hoorde van de reus die de weg door de Ardennen blokkeerde, stuurde hij een leger om Hérou te verdrijven. Honderd ruiters trokken het dal in, hun harnassen blinkend in het ochtendlicht. Maar Hérou stond boven op zijn rots en gooide keien naar beneden als hagel. De ruiters vluchtten, hun paarden dol van angst.

Karel zond een tweede leger, groter dan het eerste. Hérou lachte en rukte een stuk van de rotswand los, dat hij als een schild voor zich hield. De soldaten konden hem niet bereiken en trokken zich opnieuw terug. De keizer was woedend.

Ten slotte stuurde Karel zijn slimste raadgever, een oude monnik die meer wist van listen dan van gebeden. De monnik beklom de rots niet — in plaats daarvan groef hij een tunnel onder de Ourthe door, recht onder Hérou’s voeten. Toen de tunnel klaar was, lieten de soldaten het water van de rivier erin stromen.

De rots begon te trillen. Hérou, die dacht dat de aarde beefde van angst voor hem, merkte te laat wat er gebeurde. De grond onder zijn voeten brokkelde af en de reus stortte in de diepte, het kolkende water van de Ourthe in. Zijn lichaam versteende tot de rotswand die we vandaag kennen: de Rocher du Hérou, nog steeds meer dan honderd meter hoog, nog steeds trotsend over het dal — als herinnering aan de reus die dacht sterker te zijn dan een keizer.