De Rots van Lecomte

In de ijzige winter van lang geleden omsingelden hongerige wolfstroepen het kleine dorp Dohan. De inwoners verschansten zich achter hun deuren, maar de angst groeide met elk uur dat voorbijging. Een man echter, een bescheiden houthakker genaamd Lecomte, zag wat anderen niet konden zien. Terwijl anderen wanhopig waren, dacht hij na over de geografie van de vallei. Hij besefte dat er van uit de hoogte, van de rotsen boven het dorp, een boodschap kon worden uitgestuurd die veel verder zou reiken dan de stem van enig mens.

Met alles wat hij kon vinden, klom Lecomte omhoog naar de top van de grote rots. Daar bouwde hij een reusachtig vuur op, gebruikmakend van droog hout en takken. Het vuur groeide en groeide, totdat het licht oranje golven uitzond die kilometers ver zichtbaar waren. Door de dichte mist van de Semois-vallei straalde het als een baken van hoop. De inwoners van nabijgelegen dorpen zagen het licht en begrepen de noodkreet. Hulp was onderweg.

Toen de dageraad brak, arriveerden jagers en krijgers uit drie verschillende dorpen om Dohan te verdedigen. De wolven, verschrikt door het vuur en de plotselinge activiteit, vluchtten de vallei in. Lecomte werd een held, maar hij bleef bescheiden. De rots die hij had gebruikt, werd naar hem genoemd als herinnering aan de macht van doorzicht en moed in de donkerste uren. Tot vandaag nog wijzen wandelaars naar deze rots en vertellen het verhaal van de houthakker die het licht opsteek.