De Heer van de Vaulx Renard

De heer van La Vaulx-Renard was een man die gevreesd werd in heel het dal van de Amblève. Zijn woede-uitbarstingen waren legendarisch. Knechten verborgen zich wanneer zijn stem door de gangen van het kasteel daverde. Zelfs de monniken van Stavelot, van wie hij zijn macht ontleende, hielden afstand.

In die tijd waren er geen bruggen over de Amblève bij Stoumont. Wie de rivier wilde oversteken, was afhankelijk van de veerman — een oude man die met zijn vlot passagiers van oever tot oever bracht. Op een avond haastte de heer zich naar de oversteekplaats, maar de veerman was aan de overkant en hoorde het geroep niet boven het geruis van het water.

Toen de veerman eindelijk arriveerde, was de heer buiten zinnen van woede. Zonder een woord te zeggen trok hij zijn zwaard en sloeg de oude man neer op zijn eigen vlot. Het bloed vermengde zich met het water van de Amblève. De heer stak zelf over, alsof er niets was gebeurd.

Maar sindsdien, zeggen de mensen van Stoumont, klinkt er op stormachtige nachten een schreeuw over de rivier — de schreeuw van de veerman die te laat kwam. En bij de oude oversteekplaats, waar het water kolkt tussen de rotsen, durft niemand na zonsondergang te komen. Want wie de schreeuw hoort, zo gaat het verhaal, zal zelf binnen het jaar de Amblève oversteken — maar dan voor de laatste keer.