De Thier de Gobaille

In het begin van de achttiende eeuw leefde er in de bossen bij Arville een vrouw die door iedereen Marie Gobaille werd genoemd. Ze woonde alleen in een vervallen huisje aan de rand van het woud, omringd door kruiden, wortels en gedroogde bloemen die aan de balken van haar plafond hingen.

De dorpelingen kwamen in het geheim bij Marie voor raad. Ze kende de kracht van elke plant in het bos en kon ziektes genezen waar de dokter uit Saint-Hubert machteloos tegenover stond. Maar dezelfde mensen die haar hulp zochten, fluisterden achter haar rug dat ze een heks was die met de duivel samenwerkte.

De heuvel achter Maries huisje — de Thier de Gobaille — was een plek die de dorpelingen liever meden. Op de top stond een kring van oude eiken, waar Marie volgens de geruchten elke volle maan haar rituelen uitvoerde. Herders die hun schapen over de heuvel dreven, beweerden dat hun dieren onrustig werden en weigerden verder te lopen.

Op een winteravond ging een groep jonge mannen uit Arville naar de heuvel om Marie te bespioneren. Verscholen achter de bomen zagen ze hoe Marie in het maanlicht kruiden in een vuur wierp en woorden sprak in een taal die niemand verstond. De vlammen kleurden groen, dan blauw, en de wind begon te huilen door de boomtoppen. De jongens vluchtten in blinde paniek het bos uit.

Toen Marie op hoge leeftijd stierf, durfde niemand haar huisje te betreden. Het verfiel langzaam en werd door het woud opgeslokt. Maar de heuvel behield haar naam — de Thier de Gobaille — en de verhalen over Marie werden van generatie op generatie doorverteld.

Vandaag leiden wandelpaden over de heuvel, en niets herinnert meer aan het huisje van Marie Gobaille. Maar de oudsten van Arville zeggen dat je op bepaalde avonden, wanneer de mist laag over de heuvel hangt, de geur van brandende kruiden kunt ruiken. En wie goed luistert, hoort misschien nog het gefluister van Marie, die het geheim van het woud nooit heeft prijsgegeven.