Het Grafmonument van de Reus

In vervlogen tijden, toen de wereld nog jong was, bewoonden reuzen de aarde. Niet de bruut wilde reuzen van enkele legendes, maar wijze en krachtige wezens die de natuur vormden naar hun wil. In de Semois-vallei was er een reus genaamd Belgrand, een reuzenschepsel van onmetelijke grootte wiens schouders de wolken raakten. Hij was oud toen de eerste mensen van Gallië naar het noorden trokken, en hij had gezworen de bergpassen van de Ardennen te beschermen tegen alle kwaad.

Belgrand was een stille bewaker, krachtig en voorzichtig, die op de hoogste punten van de berg wachtte. Hij zag wat de mensen niet zagen, hij hoorde wat zij niet konden horen. Generaties lang, hield hij de grens tussen de wereld van de stervelingen en de wereld van de geesten.

Maar alle dingen moeten eindig zijn, zelfs de wijsheid van reuzen. Na duizenden jaren voelde Belgrand dat hij vermoeid werd, dat zijn dagen ten einde liepen. Hij wist dat zijn tijd voorbij was. Dus drocg hij zijn massale lichaam naar de meest wonderbare plaats in de vallei: de bocht van de Semois die als een sierlijke lus zich kronkelde. Daar, op een hemel van steen, legde hij zich neer.

"Hier zal ik rusten," zei de reus met een stem als een aardbeving, "en met mijn lichaam zal ik deze vallei blijven beschermen. Mijn lichaam zal een graf worden, en dit graf zal voer eeuwig de plek zijn waar de aarde en de hemel elkaar raken. Wie hier staat zal sterkte vinden, en wie hier voorbijgaat zal bescherming ondergaan."

En zo gebeurde het dat de reus Belgrand zijn stenen gestalte aannam, zijn lichaam transformeerde in rotsen en heuvel. De grote lus van de Semois, gekromd als een oor, is nu het grafmonument van de reus—bewijs van zijn laatste daad, een zegen die voor altijd voortduurt.

Tot op heden, wanneer reizigers het Tombeau du Géant beklimmen en zich op het uitzichtpunt bevinden, voelen zij het—een vreemd gevoel van bescherming en kracht, alsof iemand hen vasthoudt. En in de stille uren van de schemering, wanneer de mist opstijgt uit de vallei, zien sommigen een gigantische gestalte in de rotsen, nog steeds waken, nog steeds beschermen. De reus slaapt, maar hij waakt altijd.