Het verzonken kasteel van Rouvenne

Toen de broeders van de abdij van Sint-Jansberg ’s nachts diep in gebed waren, brak plotseling een wilden roversbende in. De mannen waren gewapend en wreed. De abt, hun leider, liep naar voren en sprak tegen de aanvoerder: “Halt, kapitein. Dood mij alleen en laat de andere broeders in leven.” Maar de rovers wilden niet luisteren naar pieit. Zij doodden alle broeders een voor een, zonder barmhartigheid. De abt, die als enige nog in leven was, sprak met stern stem: “Jij hoofdman, zal precies over een jaar voor de rechterstoel van Onze Lieve Heer worden gedaagd. Met die gedachte in het achterhoofd, kunnen jullie je leven nog beteren.” Vervolgens werd de abt ook vermoord.

Na hun wrede daad zonder schuldgevoel, pakten de rovers alle waardevolle bezittingen van de abdij. Zij stalen goud, zilver, kunstwerken en kostbare kelken. Maar de ellende was nog niet voorbij. Zij ontdekten ook een mooi jong meisje van achttien jaar oud. De rovers ontvoe rden haar en sloten haar op in een van de torens van het kasteel van Rouvenne. Het arme meisje zat daar eenzaam en voelde de angst in zich opwellen, terwijl de rovers zich geen zorgen maakten over hun misdaden.

Een jaar later verzamelden zich de rovers opnieuw in hun kasteel om feest te vieren. Zij dronken champagne, rookten sigaren en maakten veel plezier, alsof zij geen schuld hadden. Precies zoals de abt had voorspeld, gebeurde er op dat moment iets ongelooflijks. Om klokslag twaalf uur midden in de nacht weerklonk er driemaal een luid gekraak dat de hemel en de aarde deed schudden. Het kasteel van Rouvenne begon in te zakken in het water. Centimeter voor centimeter, meter voor meter verdween het in de diepte. De rovers vluchtten in paniek, hun gejammer klonk door de nacht. Waar het kasteel eens stond, ontstond nu een water dat voor altijd zou blijven – de rivier die men de Rouvenne noem de.