De Weerwolf van de Hoeve

De hoeve lag verscholen tussen de heidevelden, waar ’s nachts alleen het geluid van wind en dieren te horen was. De boer had veel zorgen, vooral om de veiligheid van zijn dieren en het personeel. Zijn dienstmeid, Bertje genaamd, was echter van een ander kaliber. Zij was sterk en dapper, met sterke armen en een nog sterkere wil. Elke avond, als de boer angstig de deur vergrendelde en de ramen sloot, lachte Bertje hem uit.

“Ik ben voor niemand bang!” riep zij uit, terwijl zij de koeien —de ‘keu’ zoals men zei—naar de stal dreef. “Geen booeman, geen geest, geen duivel zal mij bang maken!” De boer keek haar ernstig aan, maar zei weinig. Hij wist namelijk iets wat Bertje niet wist.

Op een koude herfstavond riep de boer Bertje bij zich. In zijn handen hield hij een klein zakje met glanzende donkerpaarse vruchten—de ‘kraaiogen’, zoals de oude mensen ze noemden. Dit waren geheimzinnige bessen van een struik die alleen op de heide groeide, op plekken waar het bovennatuurlijke dicht bij het alledaagse kwam. De boer had ze met moeite geplukt, bang makend werk in het valend licht.

“Bertje,” zei hij zacht, “je zegt dat je voor niemand bang bent. Eet deze bessen dan. Zij zullen je ‘het gezicht’ geven—de macht om te zien wat verborgen is, wat zich in de schaduw verbergt.” Bertje nam de bessen zonder aarzeling. Zij lachte nog steeds. Wat kon die ouwe boer nou helemaal weten? Zij at de kraaiogen op, een voor een, en merkte hoe ze zoet en vreemd smaakten, als honing vermengd met iets veel ouders.

Toen Bertje die nacht naar buiten ging om water uit de wel te halen, begon alles anders te lijken. De sterren waren helderder, de duisternis minder duister. En toen, op de heide voorbij de tuinhekje, zag zij het: een gedaante die groter was dan een mens, met ogen die als gloeiende kolen branden. De weerwolf—het wezen dat al weken rond de hoeve sloepe, op zoek naar voedsel en bloed.

Bertje’s schreeuw echode over het hele land. Zij rende terug naar de hoeve, haar benen zonder kracht, haar hart snel als een haas. De weerwolf volgde haar niet—het was niet meer honger wat het wilde, maar alleen de afgrijzen om het meisje. Bertje barricadeerde zichzelf in haar kamer, bezig met de waarheid die zij nu kon zien: dat de wereld vol van wezens was die zich ’s avonds ontsloten, en dat haar onverschrokkenheid slechts onwetendheid was geweest.

Vanaf die dag was Bertje nooit meer dezelfde. Zij was bang geworden, stilletjes, voorgoed. En zij sprak nooit meer van haar onverschrokkenheid.