De bevroren druiven
Het jaar 1370 bracht een winter die de wijnboeren aan de Bodensee nooit zouden vergeten. Op de nacht van de elfduizend maagden — 21 oktober — sloeg de vorst zo hevig toe dat de wijn aan de ranken bevroor tot steen.
1 De nacht van de elfduizend maagden
Anno 1370, in de nacht van de elfduizend maagden op 21 oktober, daalde een plotselinge en onbarmhartige vorst neer over het Bodenseegebied. De wijnboeren, die hun druiven nog niet volledig hadden geoogst, ontwaakten bij een landschap dat wit zag van de rijp. Toen zij naar hun wijngaarden liepen, troffen zij een bizar schouwspel aan: de druiven hingen nog aan de ranken, maar waren zo hard bevroren dat ze steenhard waren geworden.
2 Hard als steen, rijp als goud
De verbijsterde wijnboeren probeerden de bevroren druiven te plukken, maar ze waren zo hard dat men er niet doorheen kon bijten. Toch waren de druiven rijp — hun kleur en geur verrieden dat ze op het punt hadden gestaan om geoogst te worden toen de vorst toesloeg. Een vindingrijke boer gooide de bevroren trossen in een pot met heet water, liet ze daarin ontdooien, en ontdekte tot zijn verbazing dat ze heerlijk smaakten — zoeter en intenser dan gewone druiven.
3 De wijn die niet wilde gisten
Maar het wonderlijkste moest nog komen. De wijn die dat jaar was gemaakt, weigerde te gisten. Zelfs na Kerstmis vond men nog vaten wijn die zo vers waren alsof ze net geperst waren. Het was alsof de vorst niet alleen de druiven had bevroren, maar ook de tijd zelf had stilgezet in het sap. De wijnboeren beschouwden het als een teken — sommigen als een zegen, anderen als een waarschuwing. Maar allen waren het erover eens: zo’n winter hadden zij nog nooit meegemaakt, en zo’n wijn zouden zij nooit meer proeven.
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
