De oorsprong van de naam Jungfernbrücke

Jean-Pierre Lacaze, Hugenoot uit La Rochelle, vluchtte in 1685 met zijn vrouw Marguerite naar Berlijn. Het Edict van Nantes was herroepen; Franse protestanten werden vervolgd. Friedrich Wilhelm de Grote Keurvorst gaf 6.000 Hugenoten asiel via het Edict van Potsdam (1685). Lacaze opende een kantatelier aan de Friedrichsgracht, vlak bij de oude voetbrug over de Kupfergraben. Hij had zeven dochters: Catherine, Marie, Charlotte, Anne, Sophie, Louise, Madeleine. Allen werden geboren tussen 1690 en 1705, allen leerden kant maken van hun moeder. Jean-Pierre stierf in 1714; Marguerite leefde tot 1735. De zeven dochters bleven ongetrouwd — in Berlijn waren weinig Hugenoten-jongens, en zij weigerden Pruisische lutheranen.

Vanaf 1715 verkochten de zeven Lacaze-zusters dagelijks kant. Hun werkwijze: zij gingen elk ochtend om zes uur naar de oude voetbrug over de Kupfergraben (de Mit-Berlin Kupfergraben verbond de Spree-takken). Spree-schippers passeerden in lange rijen. De zusters lieten de kant aan koorden naar beneden zakken naar de boten; de schippers betaalden in zilveren stuivers in een mand die zij omhoog hesen. Tussen 1715 en 1755 verkochten zij naar schatting 40.000 kantstukken. Berlijners begonnen de brug Jongedamesbrug (Jungfernbrücke) te noemen, want de zeven zusters waren niet getrouwd. In 1755 stierf de laatste, Madeleine, 67 jaar, kinderloos. In 1798 werd de oude voetbrug vervangen door de huidige ijzeren ophaalbrug, maar de naam Jungfernbrücke bleef. In de Tweede Wereldoorlog werd zij beschadigd, in 1949 gerestaureerd, in 2008 opnieuw. Zij werkt nog: een schipper kan tegen betaling de brugwachter vragen haar omhoog te draaien. Berlin-traditie zegt: «Een brug krijgt zijn naam van wie er staat. Zeven kantzusters hebben 40 jaar gestaan, hun naam blijft 271 jaar. Wie kant maakt, maakt een naam. Een naam duurt langer dan de kant.»