De getrouwe Stephan van Wasserburg

Meer dan zeshonderd jaar geleden moesten in Wasserburg twee bouwwerken tegelijk verrijzen: het nieuwe stadhuis en een kerk. Men riep steenhouwers en bouwlieden bijeen en droeg hun meesters op het werk niet te laten liggen. De leiding lag bij twee flinke mannen. Hans, de oudere, voerde de kerkbouw; Stephan, de jongere, bouwde het stadhuis. Beiden waren ervaren in hun ambacht, beiden werkten al vele jaren samen en hadden gezworen zonder afgunst en zonder haat als goede broers elkaar bij te staan. Zo begon in de smalle straten van de zoutstad een druk kloppen en hameren. Voerlieden en vlotters die hun zout naar de Inn brachten, bleven staan en vergeleken hoe snel de twee bouwplaatsen groeiden.

Maar bij dit werk stond een bijzondere prijs op het spel, geen prijs van goud of zilver. Wie zijn bouwwerk het eerst voltooide, zou de mooie dochter van de burgemeester tot vrouw krijgen. Beide steenhouwers hadden immers tegelijk een oog op het beminnelijke meisje geworpen, en haar vader was dat niet ontgaan. Omdat beiden echter rechtschapen en kundig waren, kon hij niet beslissen aan wie van hen hij zijn dochter zou geven. Het meisje zelf werd niet gevraagd. In haar hart had zij allang voor Stephan gekozen, de jongere van de twee.

Het toeval wilde dat Stephan het eerst klaar was. Het stadhuis stond voltooid, terwijl de kerktoren nog altijd zijn spits miste. De wedstrijd was beslist, en Stephan zou de knappe en rijke bruid thuisbrengen. Maar dat was een harde proef voor een oude mannenvriendschap. Hans droeg zijn lot zonder nijd en zonder wrok en bleef zijn vriend even genegen als voordien. Geen kwaad woord kwam over zijn lippen, en toch was het verdriet hem aan te zien. In de herbergen werd al over het aanstaande bruiloftsfeest gesproken, en de halve stad verheugde zich met de jonge meester. Alleen Stephan zelf vond er geen echte vreugde in.

Juist dat kon Stephan in zijn goede hart niet verdragen. Het was hem niet naar de zin in geluk te zitten terwijl zijn vriend ongelukkig moest zijn. Hij liep bedroefd en somber rond en zon dag en nacht op een manier om van de ellende af te komen. Op het voltooide stadhuis dat hij zelf had gebouwd, vond hij geen rust meer. Op een morgen was hij verdwenen. Niemand had hem zien weggaan, en niemand wist waarheen zijn weg hem had gevoerd. Sommigen meenden later dat hij de laatste nacht aan de Inn had doorgebracht en het water zijn leed had geklaagd voor hij de stad verliet.

In zijn kamer vond men in zijn plaats een stenen beeltenis en daarbij een geschrift. Daarin sprak Stephan aan de bruid en aan de vriend zijn laatste groet uit en maakte zijn besluit bekend: naar een ver klooster te trekken en de wereld vaarwel te zeggen. Of Hans de verlaten bruid nadien heeft thuisgebracht, daarover wordt niets bericht. De vreugde in zijn eigen werk lijkt hij echter verloren te hebben, want de spits van de kerktoren ontbreekt tot op de dag van vandaag. Lang raadden de Wasserburgers naar welk klooster hij was getrokken, maar niemand bracht er ooit zekerheid over thuis.

De stenen beeltenis van Stephan wordt nog altijd in het stadhuis van Wasserburg bewaard. Het is een indrukwekkende kraagsteen die de Wasserburgers sinds oude tijden de getrouwe Stephan noemen. Wie een rondleiding door het stadhuis meemaakt, kan hem zoeken en daarbij denken aan een trouw die sterker was dan het eigen geluk. En wie daarna naar buiten stapt en naar de kerk opkijkt, begrijpt waarom de toren van Sint-Jakob tot vandaag zonder spits de hemel boven de Innlus in steekt: als stenen getuige van een vriendschap die de stad nooit heeft vergeten. Zo werd uit de wedstrijd van twee vrienden een verhaal van trouw dat men in Wasserburg van geslacht op geslacht doorvertelde.