Het witte jonkvrouwtje

Boven Markdorf, waar de wijngaarden overgaan in bos, lag een heuvel waarop ooit een machtig kasteel had gestaan. Van de muren restten slechts brokstukken, overwoekerd door klimop en braamstruiken. De dorpelingen meden de plek — niet uit angst voor instortend gesteente, maar om wat er ’s nachts te zien was. Bij volle maan, als het licht over de Bodensee scheen, verscheen op de hoogste muurrest een gestalte in het wit.

Het was een vrouw, jong en slank, gekleed in een gewaad dat glansde als maanlicht op sneeuw. Zij liep langzaam over de muur, en bij elke stap greep zij in de plooien van haar kleed en strooide iets uit over het land beneden — glinsterende zilveren munten, die als zaad van haar vingers vielen. Wie van veraf toekeek, zag hoe het zilver schitterde in de lucht en dan verdween voordat het de grond raakte. Niemand vond ooit een munt in het gras.

De oudsten van Markdorf vertelden dat het jonkvrouwtje de laatste bewoonster van het kasteel was geweest — een edelvrouwe die haar goud en zilver had begraven toen vijanden naderden, en die stierf voordat zij iemand kon vertellen waar de schat lag. Nu kwam zij terug om het zilver uit te strooien, in de hoop dat iemand zou begrijpen waar het begraven lag. Maar wie te dichtbij kwam, zag de gestalte vervagen als nevel, en de munten losten op in niets. De schat, zei men, wachtte nog steeds — en het witte jonkvrouwtje zou blijven verschijnen tot iemand haar raadsel zou oplossen.