Het Lac Pavin en de verzonken stad

Waar nu het zwarte water ligt, stond volgens de overlevering ooit een rijke stad. Haar inwoners hadden alles: vruchtbare weiden, volle schuren, kudden op de hellingen. Maar met de rijkdom kwam de hoogmoed. Men lachte om de armen, weigerde brood aan de bedelaar en spotte met alles wat heilig was.

Een oude pelgrim, zegt men, kwam op een feestdag om onderdak vragen. Van deur tot deur werd hij weggejaagd, uitgelachen en met honden verjaagd. Enkel aan de rand van de stad gaf een arm gezin hem te eten en een plaats bij het vuur.

De pelgrim waarschuwde het arme gezin: verlaat vannacht de stad en kijk niet om, wat je ook hoort. Zij deden het, en klommen de helling op in het donker. Achter hen begon de grond te grommen. Een bron sprong open waar geen bron was geweest, en het water bleef stijgen, sneller en sneller.

Tegen de ochtend was de hele stad verdwenen onder een meer dat er de avond tevoren niet was. Waar torens en straten hadden gestaan, lag nu een gladde, ronde spiegel van water, zo diep dat niemand de bodem kon peilen.

Sindsdien draagt het meer de last van de verzwolgen stad. De mensen van de streek zeggen dat het water rust wil, en dat men die rust niet mag storen. Wie een steen in het Lac Pavin werpt, roept het onweer op: de lucht betrekt, de donder rolt over de bergen en de regen valt met bakken uit de hemel.

Of het waar is of niet, de herders houden zich eraan. Ze laten het zwarte water met rust, en vertellen ’s avonds aan hun kinderen hoe een hele stad ooit onder die stille spiegel verdween, omdat ze een oude man de deur wees.