De schat van de korrigans van Huelgoat

De schat van de korrigans van Huelgoat: honderd Keltische bronzen zwaarden (uit de tijd van de Osismi), driehonderd Romeinse goudstukken, twaalf gouden bekers van massief goud. De korrigans bewaken hem al vijftien eeuwen. Zij weten dat hij ooit terug moet, maar zij stellen één voorwaarde: voor een zwaard, een dode van jouw bloed laten lachen. Voor een goudstuk, hem een waar woord laten zeggen. Voor een beker, hem laten zingen.

In 1879 zag Marie Le Bras, twintig jaar, Huelgoatse, haar moeder Annaïk sterven na twintig jaar zwijgen (de moeder had niet meer gezongen sinds de dood van haar man in 1859). Marie daalde af in de Gouffre de volgende nacht. Aan de korrigans zei zij: «Ik wil mijn moeder laten zingen. Niet voor mezelf — opdat zij zingend vertrekt.» De korrigans brachten haar naar een donkere hoek waar de schaduw van Annaïk wachtte. Marie begon een wiegelied dat haar moeder haar als kind had gezongen. De schaduw viel in. Zij zongen samen drie verzen. Annaïk ging, het gezicht ontspannen. Marie kwam boven met een massief gouden beker. Zij legde hem op het graf van haar vader. Hij ligt er nog, zegt men, onder het gras op het kerkhof van Huelgoat — niemand durft hem op te graven.