De oude heks in de Geivels

Dichtbij Bissen, in het bos dat Geivels heet, stond eertijds een mooi slot. De laatste graaf die op het slot woonde had maar één dochter, de enige erfgename van zijn goederen.

Zij werd door een vrijer versmaad, en toen zwoer ze zich op de mensen te wreken.

Plotseling kwamen allerlei plagen over het dorp. Alle koeien die het slot voorbijgingen werden ziek en gaven geen melk meer. Weldra zeiden ze allemaal dat de oude jonkvrouw de oorzaak van al dat ongeluk was.

Eens leidde een arme man zijn enige koe aan een koord het slot voorbij. Toen de man thuiskwam, was de koe ziek. Toen riep hij vertoornd: moge jij dan eeuwig in je slot blijven, en enkel de jongste dag zal je verlossen.

Vreselijk ging de vloek van de arme man in vervulling. Nog in de nacht trok zich een zwaar onweer boven het dorp samen. Huiveringwekkend rolde de donder, de bliksems flitsten, en de volgende morgen was het slot van de aardbodem verdwenen.

Alleen de rots waarop het had gestaan stak nog treurig in de lucht.

Elk jaar in de Walpurgisnacht, wanneer de heksen op een bok rijden, komt ook de oude heks uit de Geivels en maakt driemaal de ronde om de rots.

Ik herinner me uit mijn kindertijd, zegt de verteller, dat wij jongens vaak om de rots liepen waar de oude heks zou huizen, en dan het volgende rijmpje zeiden: Geivels de äl, si setzt am Släl, si kuckt eraus, si kéiert hiert Haus, si jot de kleng Jongen zum Bösch eraus.

Dat komt erop neer: de oude van de Geivels zit in haar stoel, ze kijkt naar buiten, ze keert haar huis, en ze jaagt de kleine jongens het bos uit. Dat laatste was uiteraard de bedoeling van het rijmpje.