Het Mariabeeld in de beuk van Clervaux

Het kerkje van Clervaux bevat het geschilderde afbeeld van een zeer oud houten Mariabeeld. Dat oude beeld bevond zich vroeger op de plaats van dit gebouw, in een hoge beuk.

Wie het eerst gezet heeft weet niemand. In de Ardennen was het gewoon om een beeldje in een boom bij een weg of een bron te plaatsen, op een splitsing, op een grens. De boom deed dienst als altaar zonder dat iemand hem daartoe had aangewezen.

Wat dit beeld van andere onderscheidt, is dat het op geen enkele manier van die boom weg te krijgen was. Zo wordt het overgeleverd: men heeft het geprobeerd, meer dan eens, en het lukte niet.

Dat is in dit soort verhalen het beslissende punt, en het keert in heel Europa terug. Een beeld dat zich niet laat verplaatsen, kiest zijn eigen plek. De mens mag dan de kerk bouwen, maar niet uitmaken waar.

Dus gaf men het op. Om het beeld te kunnen opnemen, werd omstreeks het midden van de achttiende eeuw op die plaats dit godshuis opgericht. Niet het beeld verhuisde naar de kapel, de kapel kwam naar het beeld.

Een kluizenarij leunde er ooit tegenaan. En tot in de tijd waarin dit werd opgetekend kwamen er bij aanhoudende droogte of bij aanhoudend regenweer groepen vrome bidders naartoe, die daar voor haar beeld vol vertrouwen om hulp smeekten.

Zo verbindt dit kleine verhaal drie dingen die in een Ardense gemeente bij elkaar horen: een boom, het weer, en het oogstjaar dat van allebei afhangt.