Het Scheuermannetje van de Scheuerburg

De Scheuerburg was vroeger een machtige vesting. Zij beheerste een kleine laagte waarin de Scheuerbron ontspringt. Die bron was door de burchtbewoners gegraven en tot boven in de burcht geleid, zodat een belegering hen niet van water kon afsnijden.

Vandaag is de plek verlaten, overwoekerd door struikgewas en overschaduwd door honderdjarige eiken. De burcht is allang vervallen. De sage over haar bezitter leeft nog altijd fris voort in de mond van het volk.

Op de Scheuerburg huisde lange tijd geleden een ridder die wijd en zijd bekend was om zijn onmetelijke rijkdom, maar nog meer om zijn grenzeloze wreedheid. Alles moest voor zijn ijzeren wil buigen om de toorn van dit onmens niet te wekken. In zijn woede kende hij geen grenzen. Noch goddelijk noch menselijk recht was hem heilig.

Hij zette nooit een voet in een godshuis en probeerde de vermanende stem in zijn binnenste op alle mogelijke manieren te smoren. Zijn grootste genoegen, of liever zijn grootste hartstocht, was de jacht. Wee wie in zijn bossen stroopte of er schade aanrichtte; dat vergrijp moest men gewoonlijk met de dood boeten.

Een herdersjongen weidde op een dag zijn kudde bij het Scheuerbusch. Om de tijd te doden had hij in het bos een jonge berk afgesneden en van de bast een schalmei gemaakt. Terwijl hij vrolijk zijn deuntjes floot, zag hij de burchtheer plotseling op zich af komen.

De liederen verstomden meteen. De burchtheer, die de vreugde van de jongen ergerde, beval hem vanwege die afgesneden berk op de burcht te verschijnen. De jongen gehoorzaamde. Intussen had de onmenselijke slotheer zijn dienaren bevolen aan de jongeling een marteling te voltrekken.

Een jonge berk, een fluitje van schors, en een kind dat op een veld staat te spelen. Dat is alles wat er nodig was. Wie zo iemand was, komt na zijn dood niet tot rust: de streek liet hem als de wilde jager voor altijd doorjagen door de nachtelijke lucht, zonder ooit ergens aan te komen.