Het distelspook van Polsbroek

14 oktober 1798 om half negen ’s avonds. Adriaan (29) kwam met zijn schaap-kudde van de heide naar de stal. Een wind stak op. Distels waaiden samen, vormden één grote man-vorm — ongeveer twee meter hoog, droge bruine distels gestapeld als een spook-mens. Het ding bewoog. Het volgde Adriaan de heide af, drie kilometer lang, op tien meter afstand. Het zei niets, geen geluid, alleen de droge stemmel-stem van bewegende distels.

Bij de schaap-stal viel het distelspook uit elkaar — weer gewone distels op de grond. Adriaan ging de stal binnen, bleef daar. Hij sliep niet. Volgende ochtend ging hij naar de pastoor, vertelde alles. Pastoor Jan Vermeer (geen familie) zei: «Adriaan, een distel-spook is geen normaal spook. Het is een waarschuwing van de natuur. Wat heb je gedaan?» Adriaan dacht. Hij zei: «Eergisteren heb ik mijn schapen door één veld gestuurd dat niet van mij was. De boer Hendrik Beuckelaer wist het niet. Ik wou een korte route. Veld werd kapot getrapen.» Pastoor: «Het distelspook is van Beuckelaer’s veld. Het is gekomen om jou te zeggen: ga naar Beuckelaer, beken, betaal de schade.» Adriaan ging dezelfde dag naar Beuckelaer, beken, betaalde 12 gulden schade. Beuckelaer vergaf hem. Adriaan stopte met herder-werk de volgende week (kon zijn schapen niet meer vertrouwen niet door andermans veld te lopen) en werd schoolmeester van Polsbroek tot 1843. Hij leerde kinderen: «Een distel-spook komt voor wie de natuur beschadigd heeft zonder te bekennen. Beken eerder dan het distelspook komt; dan komt het distelspook niet.»