Van Keetje en Eine en de aangelengde melk

Keetje van der Pol en Eine de Roo waren neefje en nichtje, beide vrijgezel, beide bekende meiden op de Middelburgse Markt. In 1812 was er melkschaarste — de winter was streng geweest, koeien magerder dan gewoonlijk. Keetje begon eerst, Eine deed mee: één vinger grachtwater op één liter melk, niet meer. De klanten merkten het niet, de winst was 12% hoger. Drie weken lang. Op 23 juli 1812 zag een oude vrouw — Tante Mie van Vlissingen, marktgangster — Keetje water in de melkkan doen. Zij zei niets op de markt. Zij ging naar de stadhuiskanselarij. Zij wachtte tot Keetje en Eine alleen waren bij hun stand. Dan kwam zij. Zij zei: «Meiden, water in melk is diefstal. Ik klaag jullie aan, maar dat is voor de rechter. Voor de Zeeuwse natuur leg ik één vloek: tot het water van zelf naar de melk komt, drogen de Zeeuwse koeien.»

Op 28 juli 1812 werden Keetje en Eine veroordeeld door de Middelburgse schepenraad: levenslang verbod op melkverkoop, 50 gulden boete elk, geen lichaamsstraf. Zij verlieten Middelburg. Maar de regen kwam niet. Van 28 juli tot 28 september: geen druppel. De Zeeuwse weiden werden bruin. Koeien gaven half melk, dan kwart, dan niets. Vlissingen, Goes, Veere, Zierikzee — in heel Zeeland klaagden boeren. Veehouder Adriaan Schipper schreef in zijn dagboek: «Tante Mie’s vloek werkt op ons allen, niet alleen op Keetje en Eine.» Op 28 september ging een delegatie boeren naar Middelburg en zocht Tante Mie. Zij was naar Vlissingen teruggekeerd. Zij weigerde de vloek terug te roepen: «Niet ik kan terugroepen. Het is op de natuur gelegd. Wachten.» Op 1 oktober 1812 begon het te regenen. Het regende drie weken aaneen. De koeien gaven weer melk. Keetje en Eine waren verdwenen, niemand hoorde meer van hen. De Zeeuwse traditie zegt: «Wie melk aanlengt, droogt de hele provincie. Een Zeeuwse boer is meer dan zijn eigen koe; hij is alle koeien. Bedrog één — vloek alle.»