Nehalennia, de godin uit het zand

Lang voor de kerken en de heiligen kwam, vereerde men in Zeeland een godin van de zee en de voorspoed: Nehalennia. Kooplieden die met hun schepen de gevaarlijke oversteek naar Britannia waagden, brachten haar offers en lieten altaren voor haar oprichten, met de bede om een behouden reis. Op de stenen staat zij afgebeeld als een waardige vrouw, vaak met een trouwe hond aan haar zij en een mand vol vruchten, tekenen van overvloed en bescherming.

Toen het Romeinse rijk verdween, verdween ook Nehalennia; haar tempels vergingen, haar naam werd vergeten, en de zee bedekte wat van haar restte. Eeuwen gingen voorbij. Maar in 1647 sloeg een storm het strand van Domburg weg, en tussen het opgewoelde zand lagen ineens haar altaren, ongeschonden, alsof zij hadden liggen wachten. Later werden er nog veel meer uit de golven opgevist. Zo keerde de vergeten godin terug, niet als een levend geloof, maar als een groet uit een verdronken verleden: het bewijs dat de zee die zoveel neemt, soms ook teruggeeft wat men verloren waande.