De kindertjes van de Poel
In de Geldersche traditie ligt in elk dorp ergens een poel waarin lang geleden een kind is verdronken. In die poel, zegt men, wonen sindsdien de Kindertjes van de Poel. Op één avond per jaar — Sint-Maarten, 11 november — worden zij door één levend kind gehoord lachen.
1 De poel
De poel ligt in de westhoek van het dorp, voorbij de laatste hoeve, achter een rij wilgen. De boeren mijden hem; de kinderen mogen niet. Niemand leeft er nog dat zich het kind herinnert dat ooit verdronk. Maar elk dorp heeft één.
2 Het levende kind
Op Sint-Maartensavond loopt één kind van het dorp met haar lampion langs alle huizen voor snoep. Op één bepaalde Sint-Maarten, eens in de zoveel jaar, hoort dit ene kind, terwijl het langs de poel loopt, een lach. Niet schril. Niet bedreigend. Een blij kinderlachje, waarvan het kind weet dat het van onder het water komt.
3 Wat het kind moet doen
Het kind dat de lach hoort, mag — volgens de traditie — doorlopen of antwoorden. Wie doorloopt, hoort het de rest van zijn leven niet meer. Wie antwoordt — door zijn eigen lach te lachen — krijgt een geschenk. Wat dat geschenk is, weet het kind alleen later: meestal pas op zijn eigen sterfbed.
Margreet Veen uit een Achterhoekse plaats antwoordde in 1873 op haar tienjarige Sint-Maartensavond. Zij hoorde het haar leven lang. Op haar sterfbed in 1949 zei ze haar dochter: «Ik weet nu wat het geschenk was. Ik heb nooit alleen geleefd. Ik heb in elke kamer waar ik in ging, gevoeld dat er nog iemand was die geluk wilde voor mij. Het waren de Kindertjes. Loop niet door bij de poel.»
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
