De nachtmerrie van Twente

Wie s nachts wakker schoot en zich niet kon bewegen, met een loden gewicht op de borst en de adem in de keel, wist wat hem overkwam: de mare zat op hem. Zij was geen droom maar een wezen, zo geloofde men, dat door het sleutelgat of een spleet in de muur naar binnen kwam en zich op de slaper vlijde. Ook het vee bleef niet gespaard: paarden vond men s ochtends bezweet en uitgeput, met verwarde manen, want de mare had ze de hele nacht bereden.

Maar het volk stond niet weerloos, want tegen de mare kende men middeltjes. Men zette de schoenen bij het bed met de neuzen naar buiten, opdat zij zou denken dat men al opstond en wegvluchtte; men legde een bezem dwars voor de deur, of een mes, of stro in een bepaald patroon, want de mare moest eerst alles tellen of ontwarren voor zij verder kon, en zo hield men haar bezig tot de haan kraaide. Wie de kier vond waardoor zij kwam en die dichtstopte, ving haar soms zelfs. Zo leefde men in Twente met de nachtmerrie: gevreesd, maar niet zonder verweer.