De twee reizigers

Twee handwerkers gingen samen van Bolsward naar Leeuwarden. De ene was een kleermaker, de andere een schoenmaker. Beiden zochten werk. De kleermaker was eerlijk en gul, de schoenmaker gemeen en gierig. Toen ze drie dagen onderweg waren en hun proviand op was, sloeg de schoenmaker de eerlijke kleermaker neer en stal zijn brood. «Wijs mij de weg verder,» zei hij, «of ik laat u in dit veld dood.»

De kleermaker, gewond, wees de richting. De schoenmaker stak hem nog ééns met zijn schoenmakersmes in de ogen, opdat hij zelf zijn weg niet kon vinden, en ging weg.

De blinde kleermaker tastte zich naar een boom in het midden van het veld — een drievuldige beuk op een Friese terp. Onder de boom sliep hij. ’s Nachts werd hij wakker door drie kraaien die in de boom met elkaar spraken. De eerste zei: «Wie zijn ogen wast met de dauw die op deze boom valt, ziet weer.» De tweede: «Wie van de schors van deze boom een thee zet, geneest van elke ziekte.» De derde: «En wie van het hout van deze boom een fluit snijdt, hoort wat de bomen denken.»

De kleermaker waste ’s ochtends zijn ogen met dauw. Hij zag weer. Hij sneed schors voor een zieke graaf in Leeuwarden, die genas en hem rijk maakte. Hij sneed een fluit, en hoorde wat de bomen langs de weg dachten. Hij werd in Leeuwarden de wijste man en trouwde de dochter van de graaf.

De schoenmaker hoorde later, in Leeuwarden, hoe een eens-blinde kleermaker rijk was geworden. Hij vroeg de man hoe het mogelijk was. De kleermaker, die zijn aanvaller herkende doch hem vergaf, vertelde van de boom met de drie kraaien.

De schoenmaker liep terug naar de drievuldige boom. Hij ging onder de boom slapen. ’s Nachts kwamen de kraaien terug. De eerste zei: «Iemand heeft ons gehoord.» De tweede: «Onze gaven zijn niet meer geheim.» De derde: «Dan moet ook deze daar verdwijnen.» Zij stortten zich op de slapende schoenmaker en hakten hem met hun zware kraaisnavels de ogen uit. Hij stond ’s ochtends blind op, en de drievuldige boom was verdwenen. Hij stierf onder een hek tussen Bolsward en Leeuwarden, en sindsdien zegt men in de Greidhoeke: «Wie de kraaien afluistert, mag het maar één keer doen.»