De vreemde gast van Spekholzerheide

Op 15 oktober 1893 om half negen ’s avonds kwam de gast binnen. Hij vroeg een kamer voor drie nachten, betaalde voor: drie zilveren guldens uit de regering Willem I (1814-1816), wat al in 1893 ongebruikelijk was. Hij at niet in de gelagkamer; vroeg dat hem boven werd geserveerd. Hij sprak met niemand. Schunck bracht hem brood, kaas, water; de gast at, dronk, sliep. Op de derde ochtend, 18 oktober, vertrok hij vroeg, voordat de zon op was. Schunck zag hem niet meer, vond op zijn nachttafel één voorwerp.

De zilveren wandelstok. Naast de stok één briefje in oud Duits handschrift: «Voor degene die deze drie nachten heeft gegeven aan iemand die niet aan de drie nachten kon vragen wat zij waren. Bewaar de stok. Geef hem aan wie ooit naar Spekholzerheide komt en zegt: ‘Ik kom voor wat in 1893 is achtergebleven.’ Tot dan: niet vragen, niet onderzoeken, niet verkopen.» Schunck bewaarde de stok in zijn herbergkluis. Hij gaf hem niet weg. Niemand kwam met de juiste zin tijdens zijn leven. In 1929 stierf Schunck en gaf de stok plus briefje door aan zijn dochter Sophie, met instructie hetzelfde te doen. Sophie stierf in 1962, gaf door aan haar zoon Heinrich. In 1987 kwam in «De Drie Eikenbomen» (toen restaurant) een man van veertig jaar binnen en zei tegen Heinrich: «Ik kom voor wat in 1893 is achtergebleven.» Heinrich gaf de stok. De man zei alleen «Dank» en vertrok. Heinrich heeft hem nooit teruggezien en weet niet wie de oorspronkelijke vreemde gast was, of wie de teruggekomen man was. Hij vermoedt: vader en zoon, met 94 jaar tussen.