De wollef en de seve geitjes

Geitjenmoeder Geertje gaat naar de markt. Zij waarschuwt zeven geitjes: «De wollef komt. Versteup je goed.» Geitje 1 verstopt zich onder de tafel; geitje 2 onder het bed; geitje 3 in de oven; geitje 4 in de kast; geitje 5 in de wasmand; geitje 6 in het kolenkit; geitje 7 in de Amsterdamse pendule (de hoge slingerklok van grootvader). De wollef komt, zwart-grijs, hongerig. Hij doorzoekt het huis: tafel, bed, oven, kast, wasmand, kolenkit. Hij vindt zes geitjes en eet ze op.

De wollef zoekt één meer. Hij hoort de pendule tikken: tik-tak, tik-tak. Hij denkt «Een geit kan in een klok zitten?» en gaat kijken. De pendule is open, leeg, alleen het slingerken zwiept. Geitje 7 zit erin — achter de slinger — maar de wollef ziet het niet, want hij is een wollef en geen Amsterdammer. Een Amsterdammer zou meteen weten: een Amsterdamse pendule heeft achter de slinger een verborgen lade waar grootvader zijn zilveren rijksdaalders bewaarde, en daarin past precies een jong geitje. De wollef is geen Amsterdammer, weet niet van rijksdaalder-laden, gaat weg met zes geitjes in zijn buik. Geertje komt thuis, vindt geitje 7 nog levend in de pendule, snijdt de wollef open zodra zij hem onderschept aan de Prinsengracht, redt zes geitjes (allen geheel, want de wollef had ze ingeslikt zonder te kauwen). Geitje 7 zegt: «Moeder, de pendule heeft mij gered.» Geertje: «Niet de pendule. De Amsterdamse rijksdaalder-traditie. Een wollef die geen Amsterdammer is, weet niet van geheime laden. Onthoud: wat in Amsterdam verborgen is, blijft verborgen voor wie niet van Amsterdam is.» Sinds dan vertellen Jordaan-grootmoeders dit verhaal aan kinderen, en de moraal is: ken je eigen stad, want het is je verstopplek.