De bokkenrijders en de kapel van Maasmechelen

De bokkenrijders van Maasmechelen waren een unieke bende. Om geen achterdocht te wekken, gingen zij op tijd en stond biechten en ter communie. De priester kende hen als vrome mannen die regelmatig ter kerke gingen. Niemand kon bevroeden dat deze ’gelovige’ mannen ’s nachts plunderingen pleegden.

Maar de bokkenrijders hadden behoefte aan een geheim vergaderplein waar zij hun nachtelijke rooftochten konden plannen. In het dorpje Meeswijk, onderdeel van Maasmechelen, stond een kleine kapel waar zij hun oog op hadden laten vallen.

Op een dag vroeg de bendeleider aan een oud vrouwtje dat woonde vlak bij de kapel of hij de sleutel van de kapel mocht lenen. “Ik wil daar gaan bidden,” vertelde hij haar. De vrouw, die hem voor een vrome man hield, gaf hem de sleutel zonder argwaan.

Maar in plaats van alleen te bidden, maakte de rover stiekem een duplicaat van de sleutel. Nu kon de hele bende op elk moment naar binnen gaan. ’s Avonds verzamelden zij zich in de kapel, waar zij de namen van hun volgende slachtoffers bespraken en plannen maakten.

De bokkenrijders schreven dreiging brieven naar welgestelde mensen, waarin zij geld eisten. Wie weigerde te betalen, zou vermoord worden. Wanneer het geld klaar lag, zonden zij kleine jongetjes om het op te rapen. Op een dag hielden enkele bewakers zich schuil in een boom vlakbij het geld dat voor de bokkenrijders was neergelegd.

Even later kwam er een man met een kruiwagen voorbij waarop een houten kist stond. De man bleef even staan op de plaats waar het geld lag, en reed dan verder. In werkelijkheid zat er een klein jongetje in de dubbele bodem van de kruiwagen die het geld raapte. Zo bedienden de bokkenrijders zich van slimme methoden om hun rooftochten uit te voeren.