De bokkerijders van Meeuwen

In een taverne nabij Hasselt werkte een man die zich voordeed als dansmeester. Hij gaf les aan jonge kerels uit de buurt, lerend hun moderne stappen. Zij vonden het heerlijk. Zij dansten tot diep in de nacht, en dronken van zijn bier en wijn.

Maar na enkele weken veranderde het. De dansmeester sprak zachtjes met de meest betrouwbare jongeman. “Wil je meer verdienen dan je ooit gezien hebt?” vroeg hij. De jongen knikte. Dat was zijn eerste fout.

De drossaard van het district werd ervan bewust dat jonge mannen in groepen wegen beroof den. Hij stuurde soldaten uit. Na maanden van jacht werd de leider eindelijk gegrepen. Hij zat in de kerker, met zware ketenen.

Maar in het dorp beyond zich zijn moeder en zijn zuster. Zij waren heksen, en zij weigerden hun zoon en broer aan het gal to overlaten. In de nacht wierpen zij een spreuk uit – een spreuk die de deur deed openbarsten en de ketenen deed roesten. De leider ontsnappen, en de bokkerijders reden verder.

Voor jaren daarna bleven de bokkerijders actief. Zij beroof den rijke kooplieden en adelaars. Zij verdwenen in mist, zonder enig spoor achter te laten. De mensen fluisterden dat zij niet werkelijk ruiters waren, maar geesten op spoken boeken.

Uiteindelijk verdwenen de bokkerijders van Meeuwen – niet omdat zij werden gegrepen, maar omdat de magie hen riep terug naar de andere wereld. Tot op heden zien boeren ’s nachts vreemde ruiters over de heide galopperen, en niemand durft hen te vragen wie zij zijn.