De Twee Soldaten van Opglabbeek

In het dorpje Opglabbeek woonden twee mannen die door het lot samen waren gebonden. Beiden hadden in hun jeugd gelegerd als soldaten in Napoleons leger en talrijke veldslagen overleefd.

Na jaren van krijgsvoering keerden beide mannen naar huis terug. Maar hun lijden was niet voorbij. Op een dag werd hun opgedragen naar Niel te rijden om paarden voor het leger te halen. Zij moesten deze paarden zes uur ten noorden van Maastricht brengen.

Tijdens de reis kwamen de twee mannen in conflict met hun verantwoordelijkheden. De ene soldaat kon het niet langer verdragen en keerde terug naar Opglabbeek. Daar verstopte hij zich zes weken lang, uit angst voor desertiestraf. De andere soldaat, moediger of fatalischer, volgde zijn order op en bracht de paarden naar de bestemming.

De man die terugging naar Opglabbeek had geluk. Napoleon werd spoedig daarna gevangen genomen na zijn nederlaag bij Waterloo. Zonder vijand hoefde hij niet meer te vechten. Zijn lafheid was zegepralend.

Maar zijn metgezel deelde zijn fortuin niet. Toen hij de paarden afleverde, werd hij door de Engelsen opgewacht. Gefangen genomen, moest hij nog zes lange jaren meevechten als krijgsgevangene.

Na dertien jaren afwezigheid keerde de soldaat naar Opglabbeek terug. Zijn gezicht was verweerd, zijn baard grijs, zijn lichaam gebroken. Maar het eerst wat opviel: niemand herkende hem meer. Zijn oude vrienden liepen langs hem heen zonder hem aan te spreken.