De duivel aan boord

“De duivel zit aan boord,” zei de kapitein finaal. “Daar is geen ander antwoord.” De mannen keken elkaar aan, hun gezichten bleek. Ze wisten wat dit betekende. De kapitein gaf bevel: alle kleding moest binnenstebuiten gekeerd worden. Trui om trui, broek om broek. Daarna grepen de mannen stokken en bezems en begonnen tegen de zijwanden van het schip te slaan, terwijl ze vervloekingen in de wind schreeuwden. Zout werd over hun schouders gegooid. Een hoefijzer werd met veel plechtigheid aan de mast bevestigd.

Terwijl de rituelen voortduurden, gebeurde iets wonderbaarlijks. Een man aan de voorkant van het schip gilde plotseling. “Netten! De netten trekken! Ze bijten!” De mannen stormden naar de zijkanten. Inderdaad, de netten waren vol geworden, zo vol dat ze bijna niet konden worden opgetild. Vis na vis verscheen aan dek – haring, schol, en grotere vissen ook. De mannen joelden en dansten, hun rituelen waren geslaagd.

De boot keerde huiswaarts met een lading die twee keer zo zwaar was als normaal. Toen de vissers in de haven van Oostende aanlegden, werden ze door de hele gemeenschap begroet. “Ze hebben de duivel verdreven!” riepen de vrouwen. Die avond zaten de mannen in de kroeg, drinkend en vertellend over het gebeurde. Elke man beloofde plechtig dat hij het hoefijzer en het zout nooit zou vergeten, en dat elk schip waar hij op voer, zou beginnen met dezelfde rituelen.