De Inbraken van Sint-Juliaan

Het begon in oktober, op een nacht toen de mist zo dik was dat de mannen van Sint-Juliaan hun hand voor hun gezicht niet konden zien. Petrus, een welgesteld boer, werd wakker van het geluid van brekend glas. Hij nam een kandelaar en liep naar zijn werkschuur, waar alle voorraden bewaarding vonden. Wat hij daar aantrof deed zijn bloed bevriezen: de deuren waren opengebroken, maar niet zoals dat normaal gebeurde. De houten deurposten waren niet gebarsten — ze zagen eruit alsof iemand erdoor was gegaan alsof het water was.

De dag erop werden drie huizen bezocht. Bij Marieke, de weduwe van een visser, was de suiker gestolen — heel bijzonder, want het was in een afgesloten pot. De kaas van Willem was verdwenen, en een hele reeks linnengoed bij de familie Bomans. Maar wat het vreemde maakte was niet zozeer wat er weg was, maar hoe het verdwenen was. Geen voetafdrukken in de modder. Geen gebroken spullen. Alleen maar — afwezigheid.

In twee weken tijd werden negentien huizen bezocht. Het dorp was in paniek. Mannen wakten de hele nacht met fakkels en speren, maar zagen nooit iets. En toch — elke ochtend weer — waren dingen verdwenen.

De dorpspriester, pater Jansens, probeerde orde te scheppen. Hij hield preeken over waakzaamheid en vertrouwen in God, maar zelf twijfelde hij steeds meer. Dit was niet gewoon diefstal. Dit had tekenen van — iets anders. De dorpelingen fluisterden achter hun handen. Sommigen zeiden dat het een vervloekte ziel was, iemand die niet kon rusten en daarom ’s nachts rondwaarde. Anderen spraken van Brielen ’s beroemdste dochter: Marieke de Duivels, een vrouw die dertig jaar geleden was verband en van hekserij beschuldigd.

“Wat als zij het is?” fluisterde Jantje, een jonge knecht. “Wat als ze teruggekomen is om zich te wreken?”

De priester maakte een vies gezicht. “Ketterij. We noemen de naam niet meer.” Maar zelfs hij keek angstiger dan voordien.

Intussen groeide het aantal inbraken. Nu werden niet alleen voorraden gestolen, maar ook kleding uit kasten, geld uit verborgen plekken, zelfs een hele koe uit de stal van Petrus — zonder dat iemand het dier hoorde loeien. De dieven — want het moesten dieven zijn — schenen onzichtbaar. Ze schenen dwars door muren te kunnen gaan.

Op een nacht kon Petrus het niet meer verdragen. Hij ging buiten staan, gewapend met een keukenmesje dat waarschijnlijk niet meer waarde dan zijn eigen vrees. De mist kroep om hem heen als iets levends.

“Kom naar buiten!” riep hij in het niets. “Laat jezelf zien!”

De mist trilde. En toen — daar, aan de rand van het licht van zijn fakkel — zag Petrus een gestalte. Het was een vrouw, of de schim ervan. Ze droeg kleren van een voorbije tijd, en haar gezicht was alsof het door vuur was gegaan. Ze bewoog niet, maar haar ogen — haar ogen waren op Petrus gericht, en in die blik lag zoveel smart en zoveel razernij dat de boer op zijn knieën viel.

“Wreken,” hoorde hij fluisteren. “Wreken... niemand gaf mij... wreken.”

Petrus sloot zijn ogen en bad. Toen hij ze opendeed, was de gestalte weg. Maar de angst bleef. Want nu wisten zij allemaal zeker: dit was Marieke. Ze was teruggekomen, en ze was hongerig.