De kwakzalfster van Hoogboom

In het gehucht Hoogboom woonde vroeger, tussen het schooltje, de platanen en de Kazerneweg, een oud vrouwtje dat zo goed van harte was dat ze iedereen die gekwetst was hielp voor een appel en een ei.

Zij had van haar familie een bijzonder recept voor een zalfje geërfd, dat niemand anders kende en niemand kon nabootsen. Mensen met snijwonden kwamen steeds bij haar terecht, en die genazen veel sneller dan wanneer ze naar een dokter waren gegaan.

Aan haar familie had ze beloofd het recept nooit te verklappen, aan niemand behalve aan haar eigen kinderen. Zij was er niet de eigenares van, zei ze, enkel de bewaarster.

Er was zelfs een dokter uit de buurt die het recept wilde overkopen voor een zeer hoge prijs. Het vrouwtje weigerde. Ze genas de mensen liever zelf, met haar goede hart.

Haar zaakje draaide zeer goed. Ze kwamen van wijd en zijd toegelopen om zich te laten behandelen, en de naburige dokters waren daar jaloers op. Zo jaloers dat ze haar het leven zeer moeilijk maakten.

Zij had daar een middel voor, want wat zij deed was natuurlijk onwettig. Zo moest ze haar cliënteel beperken tot haar eigen kennissenkring, en later hield ze met haar liefdadigheid helemaal op.

Hoewel ze twee dochters had, kent men het geheim van dat wonderbaarlijke recept nog altijd niet. Nergens wordt het zalfje nog gebruikt.

Het enige wat rest is een gebroken potje waar de zalf vroeger in zat. Het is te bezichtigen in het Folkloremuseum te Antwerpen. Van de bereiding is enkel bekend dat het ging om een poedertje dat men liet smelten in het vocht van een pint.

Omdat er twee dochters waren, bestaat er in theorie nog een kans dat het brouwsel weer bovenkomt. Maar de dochters verhuisden naar Antwerpen en de hoop is klein. Waarschijnlijk heeft het oude vrouwtje haar kennis meegenomen in haar graf. Ze heeft haar nut gehad in de tijd dat ze nodig was.