De vechtende kruisbeelden

Het was een prachtige ochtend in Oostende toen de boer zijn huis verliet. De zon scheen helder aan een vrijwel wolkenloze hemel, en de temperatuur was aangenaam warm. De man had zich erop verheugd om naar zijn veld te gaan. Hij had werk te doen: onkruid wieden, planten controleren, verzekeringen nakijken. Het was goed weer voor het land, en hij voelde zich optimistisch.

Nog maar een uur nadat hij was vertrokken, veranderde alles. De lucht werd donker als inkt. Winden kwamen opzetten die zijn jas bijna van zijn lichaam rukten. En toen begon het te regenen – niet rustig, niet fijntjes, maar zoals alleen de hemel weet hoe te regenen wanneer hij nijdig is. Dikke druppels die voelden als steentjes, regen die je bijna niet door heen kon kijken.

De boer draaide zich om en liep terug naar huis, kletsend in zijn eigen voetafdrukken van eerder die ochtend. Toen hij thuiskwam, was hij doorweekt, gefrustreerd en voelde hij zich bedrogen door de hemel zelf. Maar hoe kon hij weten dat dit slechts het begin was van een serie schaamteloze verraad van het weer?

De volgende ochtend keek de boer voorzichtig naar buiten. Het was opnieuw mooi weer – misschien nog mooier dan gisteren. De wonden van de vorige dag voelden als een nachtmerrie. Deze keer zou het anders gaan. Dit was zijn dag. Hij pakte zijn gereedschap, trok schone kleren aan, en wandelde opnieuw naar zijn veld met meer moed dan vorige keer.

Dezelfde onwaarschijnlijke gebeurtenis vond plaats. Amper was hij thuis vertrokken of de zon verdween. Binnen twintig minuten zag hij zwarte wolken aan de horizon. De regen begon, en dit keer voelde het als een persoonlijk insult. De boer rende terug naar huis, zijn voeten glijdend in de modder die inmiddels ontstaan was. Toen hij door de deur kwam, zakte hij in zijn stoel neer, bevend niet van kou maar van woede.

Dit kon geen toeval zijn. Twee keer achter elkaar? De boer begon zich af te vragen of hij vervloekt was. Misschien had hij iemand onbewust beledigend, of iets heiligs geschonden. Misschien was zijn veld onder een slechte ster gebouwd. Maar het volgende moment – terwijl hij daar zat, buiten adem – verscheen de zon opnieuw. De dag werd weer helder. Was het mogelijk? Was het echt mogelijk dat het opnieuw zou gebeuren?

Je zou denken dat voorzichtigheid de boer nu zou hebben gegrepen. Maar de derde ochtend, toen de zon opnieuw schitterde en de lucht kristalhelder was, voelde hij meer besluitvaardigheid dan angst. Als het weer zijn vijand was, dan zou hij tegen dat vijand vechten. Hij pakte zijn spullen met de grimmigheid van een man die naar een duel gaat.

En ja, het gebeurde voor de derde keer. Niet twintig minuten nadat hij was vertrokken, barstte de hemel open. Dezelfde woede, dezelfde spot, dezelfde gevolgen. De boer schreeuwde zijn frustratie naar de wolken terwijl hij naar huis liep. Zijn gezicht was rood van woede, zijn vuisten gebald zo strak dat zijn nagels in zijn handpalmen drukten.

Toen hij binnenkwam, gebeurde iets dat zijn vrouw zich tot haar sterfdag zou herinneren. De boer zei niets. Hij liep naar een kruisbeeld dat aan de muur van hun woning hing – een houten afbeelding van Jezus aan het kruis, heilig en oud. Hij trok het eraf en hield het stevig in zijn hand. Zijn gezicht was getransformeerd door iets wat groter was dan kwaadheid: het was wanhoop die zich had gekleed in wrevel.

Met het kruisbeeld in zijn ene hand, liep de boer naar buiten op zoek naar iets specifieks. Net voorbij zijn huis, niet ver van het veld dat hem zo veel frustratie had veroorzaakt, stond een tweede kruisbeeld langs de weg. Dit was een monument dat al decennia lang door het dorp was gerespecteerd. De boer liep erheen, en met het kruisbeeld uit zijn huis nog steeds in zijn hand, stelde hij zich voor het monumentale kruis op.

En toen sprak hij. Zijn stem was ruw en vol pijn, maar ook vreemd grappig vanuit het perspectief van iemand die naar hem luisterde. “Vooruit,” zei hij tegen de twee kruisbeelden. “Nu moeten jullie vechten. Wie het sterkst is, mag binnen blijven. Wie het sterkst is, mag het veld en het weer over mij beschermen.”

De boer stelde het kruisbeeld in zijn hand tegen het weg-kruis op. Men zegt dat hij daar lang stond, sprekend tegen twee stenen Jezussen, verzoeken nemend van de hemel en van God en van het noodlot zelf. De vrouwen uit het dorp die voorbijkwamen, fluisterden dat ze nooit iemand hadden gezien die zo furieus en tegelijk zo tragisch radeloos was. En misschien, in de vervloekte logica van verhalen, verloren de goden op dat moment hun interesse in het veld van de man. Want naar men zegt, daarna was het weer voor hem veel milder.