Gargantua in Farciennes

Een zomerochtend daagde Gargantua op aan de horizon boven de Sambredale. Zijn hoofd was zo hoog dat de wolken ertegenaan raakten. De inwoners van Farciennes hoorden eerst het kraken van bomen onder zijn voeten, dan het donderend geluid van zijn voetstappen. De grond trilde als een bevend hart. Kinderen klampen zich vast aan hun ouders, dieren vluchtten in paniek. Maar de reus Gargantua keek niet neerbuigend op hen neer—hij was eerder nieuwsgierig naar dit kleine, drukke stadje met zijn bakeries en tavernes. Zijn gestalte alleen al bracht schaduw over de hele binnenstad van Farciennes.

Gargantua bleek niet wreed of verwoestend. In plaats daarvan stelde hij voor een feest in te stellen. De burgemeesters van Farciennes waren verbaasd. De reus at honderd schapen, duizend broden en drank drie bronnen leeg. Terwijl hij at, vertelde hij verhalen van zijn reizen langs alle rivieren van Europa. Zijn lach was als het gebulder van een onweerswolk. De inwoners, aanvankelijk bevreesd, begonnen hem te bewonderen. De bakkers van Farciennes werkten dag en nacht om zijn honger te stillen. Het feest duurde drie weken lang.

Toen Gargantua uiteindelijk het dal verliet, liet hij zijn litteken na. Waar zijn voeten de grond hadden geraakt, ontstonden diepe, watervullende kuilen. Deze werden rivieren en meren. Zijn linkervoet had een groot plateau achtergelaten waar nu vruchtbare landerijen liggen. Zijn rechtervoet had een kloof gegraven die nu een natuurlijke grens vormt tussen dorpen. De schilders van Farciennes probeerden zijn afmetingen vast te leggen—van zijn voet tot zijn knie was meer dan honderd voetlengtes. Elk dal in de regio leek nu een monument voor zijn passage.

Eeuwen later zeggen de bewoners van Farciennes dat Gargantua’s geest nog steeds in de Sambredale rondwaart. Wanneer mist over het water stijgt, wordt gezegd dat het zijn adem is. Wanneer donder rolt over de heuvels, is het zijn lachen. De jonge generatie begraaft munten in de “reuzenvoet-meren” en wenst dat de reus zou terugkeren. De oude wijven fluisteren verhalen door aan hun kleinkinderen. Gargantua mag dan voorbij zijn gegaan, maar zijn legendarische aanwezigheid maakte het dal van Farciennes voor altijd magisch en onvergetelijk.