De rode geit

Zij verscheen slechts als de klokken twaalf uur sloegen en de maan vol was. Op elk kruispunt—waar de wegen zich splitsten en de reizigers hun weg moesten kiezen—kon zij plots voor je staan.

De rode geit was niet groter dan een normale geit, maar alles aan haar was brandend rood, als vuur. Haar ogen gloeiden goudgeel in het donker, en waar zij liep, rook het naar zwavel en hete as.

Zij nam reizigers mee—niet altijd tegen hun wil. Sommigen liepen gehypnotiseerd achter haar aan, voetje voor voetje, in donkere wegen waar geen pad kon bestaan.

Maar er waren twee soorten reizigers. De eerste, die de geit volgde, raken verdwaald in een nacht die nooit eindigde. Zij werden’s ochtends gevonden, kilometers van hun pad vandaan, zonder geheugen van wat zij hadden gezien.

De tweede soort—de rechtvaardig, de sterke van karakter—zagen de rode geit maar kwamen op hun standpunt staan. Zij spraken tegen haar zonder angst. Dan gebeurde iets merkwaardig: de geit zou zich omdraaien en verdwijnen.

En waar zij had gestaan, achterliet zij een gouden munt.

Een reiziger genaamd Luc wandelde laat in de nacht naar Spa. Bij een kruispunt verscheen de rode geit voor hem, brandend als een fakkel.

Luc was bang, maar hij bleef staan. "Jij bent geen echte geit," zei hij tegen het wezen. "Ik weet niet wat jij bent, maar ik zal je niet volgen. Ik ken mijn pad."

De geit snoof, trok zich terug, en waar zij had gestaan, lag een gouden munt. Luc nam die munt mee naar Spa en vertelde zijn verhaal. De wijze vrouwen van Theux zeiden: "De rode geit test het karakter van reizigers. Wie zich niet laat verleiden, mag voorbij."

Van die dag af werden kruispunten in de nacht minder gevreesd en meer gerespecteerd als plaatsen waar een man zijn ware aard kon bewijzen.