De eik van de Maagd

Niemand weet hoe het beeld van Maria in de eik kwam. Sommigen zeggen dat het een monnik uit een nabijgelegen abdij plaatste, om de grote boom te wijden. Anderen zeggen dat het door een boer werd geplaatst na een visioen waarin Maria hem vertelde dat zij op die plaats bescherming zou geven.

De waarheid is verloren in de geschiedenis, maar het feit is onweerlegbaar: het beeld zat daar, in de holte van de eik, met haar zachtaardige gezicht naar de wereld gericht. En langzaam, voorzichtig, begonnen de mensen ervan te weten. Zieken kwamen uit het rond om voor genezng te bidden. Blinden bad voor hun ogen. Lammen bad voor hun benen. Rouwende moeders bad voor hun kinderen.

En merkwaardig genoeg, begonnen veel van hen te genezen. Een vrouw die een jaar lang niet kon spreken, haar tong losgemaakt, sprak opnieuw. Een kind met verlamde benen voelde warmte in zijn spieren en liep weg van de boom. Een man vol lepra zag zijn huid genezen en werd schoon.

Maar niet iedereen geloofde in het wonder van de eik. Een rijke houthakker uit een nabijgelegen dorp zag de boom alleen als hout — waardevol hout dat goed verkocht kon worden. Hij hoorde van de genezingen en lachte luid. "Bijgeloof," zei hij. "Het is alleen een oude boom. Ik zal hem vellen en goud maken."

Op een heldere dag trok hij zijn zware bijl op en klom de boom in. Andere mannen hielden hem vast terwijl hij zijn eerste slag maakte. Maar op het moment dat zijn bijl het hout raakte, sprong een bliksemflits uit een volkloze hemel en trof hem vol op de borst. De man viel naar beneden, verbrand en verschroeid.

Hij stierf drie dagen later van zijn wonden. Niemand anders durfde ooit de eik aan te raken. De boom stond ongeschonden, beschermd door iets groters dan menselijke macht.

Na veel jaren van genezingen en verhalen, besloot de priester van Theux een kapel rond de eik heen te bouwen. Het werd een kleine maar heilige plek, dicht bij het dorp, waar pelgrims konden komen zonder ver te reizen. De eik zelf werd het altaar, en het stenen beeld van Maria was de hoofd-reliekwaar.

Generaties lang kwamen de zieken. Generaties lang genezen zij. De kapel werd vergroeid met de eik, en de eik werd vergroeid met de kapel, totdat je niet meer kon zeggen waar de natuur eindigde en waar het heilige begon.

Vandaag nog staat de eik van de Maagd in het landschapsgebied van Theux, oud en groot en vol verhalen. Het stenen beeld zit nog steeds in de holte, haar gezicht nog steeds mild. De kapel rondom herbergt nog steeds pelgrims die hopen op genezing. Niet iedereen geneest, maar velen doen dat. En of u in het wonder gelooft of niet, u kunt niet ontkennen dat er iets bijzonders in die oude eik woont.