De Tumuli van Noirmont

In 1874 en 1875 voerden archeologen voorzichtige opgravingen uit op de twee heuvel. Ze ontdekten houten grafkamers die onder de aardlagen verborgen waren geweest. Binnen deze kamers lagen de as en resten van de overledenen, zeer zorgvuldig behandeld in het rituële van crematie dat onder welgestelde Gallo-Romeinen gebruikelijk was. De opgravingen bracht ook rijke bijgiften aan het licht: prachtige glaswerk, fijn bewerkte fibulë (brochettes), baltstenen van barnstee, ivoren cosmetiekdoosjes en edelstenen ringen van kristal. Dit alles wijst erop dat hier personen van aanzien en vermogen waren begraven.

Een van de graven kon worden geidentificeerd als behorend tot een vrouw genaamd Sulpicia, die waarschijnlijk in de 3e eeuw leefde. Haar begrafenis toonde zich bijzonder voornaam: zij droeg een sierlijke ring van kristal en haar toiletgerei omvatte fijne ivoren cosmetiekdoosjes. Deze voorwerpen duiden erop dat Sulpicia een gerespecteerde dame van status en welvaart was, misschien de echtgenote van een Romeinse officier of een welgestelde koopman. De zorg waarmee haar lichaam werd behandeld en de kwaliteit van haar bijgiften spreken van de genegenheid en respect die zij genoot.

De lokale bevolking heeft door de eeuwen heen verhalen verteld over de geheime schatten die onder de tumuli begraven zouden liggen. Volgens de legende zouden deze heuvel bewaakt worden door geesten en spoken die geen sterveling toestaan dicht genoeg te naderen om de verborgen rijkdommen op te delven. Sommige ouderen vertellen dat ’s nachts vreemde lichten boven de grafheuvel dansen, en dat wie probeert te graven wordt belaagd door boze geesten. Deze legendes geven de plaats een mysteries en spirituele dimensie, hoewel de echte schatten – het artistieke en historische erfgoed – al lang door archeologen zijn geborgen.