De Kwaadsteen
Diep in de bossen rond Bouillon, waar de Semois zich kronkelt door groene valleien, ligt een rots die door het volk “De Kwaadsteen” wordt genoemd. Deze sombere natuurlijke vorming heeft een duistere geschiedenis, vol waarschuwingen en vervloekingen uit een vervlogen tijd.
1 De Heks onder de Steen
Lang geleden woonde onder de Kwaadsteen een vrouw die de mensen noemden “la Mâla” – de Boze. Niemand wist meer hoe ze daar was terechtgekomen of hoe lang zij er al huisde. Sommigen zeiden dat ze een heks was, anderen dat ze eenvoudig geschift was geworden van eenzaamheid. Wat iedereen wel wist, was dat zij onder de rots leefde als een schim, en dat zij alles hoorde wat in het bos werd gezegd.
2 De Vervloekte Tong
Houthakkers die in het bos werkten waarschuwden elkaar zorgvuldig: spreek nooit slecht over het bos, niet over de bomen, niet over de rivier. Want als je dat durfde, zou je haar horen grinniken onder de steen. En dan zou het gebeuren: je tong zou begonnen te doen met pijn, steeds erger, tot je niet meer kon spreken. Ze zeggen dat er mannen waren wier tongen letterlijk stenen werden, bevroren in hun monden, eeuwige straffen voor hun oneerbiedigheid.
3 Het Respect van het Bos
Door de generaties leerden de bewoners van Bouillon dat het bos moest worden gerespecteerd. Je betaalde je dank aan de Semois, je voerde kleine offers aan de bomen, en je sprak altijd met eerbied over de natuur. Want de Kwaadsteen stond daar nog steeds, sober en stil, een herinnering aan de macht van vervloekingen en de wijsheid van een volk dat de grens tussen hun wereld en die van de geesten begreep.
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
