De boer aan de Bodensee

In Konstanz aan de Bodensee leefde een koopman die overal bekend stond om zijn schraperigheid. Hij kocht graan van de boeren uit de omgeving voor de laagst mogelijke prijs en verkocht het op de markt voor het dubbele. De boeren morden, maar ze hadden weinig keus — de koopman was de enige die hun oogst wilde opkopen als de winter naderde.

Op een herfstdag kwam een boer van de heuvels boven Konstanz naar de markt met een kar vol zakken graan. De koopman bekeek het graan en bood een belachelijk lage prijs. “Dit graan is nat,” zei hij, hoewel het kurk droog was. “Ik geef je de helft van wat het waard is.” De boer glimlachte en zei: “Goed dan. Maar laten we een weddenschap sluiten. Als ik je kan bewijzen dat dit het beste graan aan de hele Bodensee is, betaal je me het driedubbele. Zo niet, dan krijg je het voor niets.” De koopman, die dacht dat hij nooit kon verliezen, stemde gretig in.

De boer nam een handvol graan uit de zak, liep naar de oever van de Bodensee en strooide het op het water. Onmiddellijk kwamen tientallen zwanen, eenden en meeuwen aangevlogen om het graan te pikken. Daarna haalde de boer een handvol graan uit de zak van de koopman — goedkoop graan dat hij eerder die week van een andere boer had afgezet. Hij strooide het naast het eerste graan op het water. Geen enkele vogel raakte het aan. De omstanders op de markt barstten in lachen uit.

“Zelfs de vogels weten het verschil,” zei de boer. “Betaal maar.” De koopman, rood van schaamte en omringd door een lachende menigte, had geen andere keus dan te betalen. Vanaf die dag durfde hij de boeren niet meer af te zetten, want telkens als hij het probeerde, riepen de marktgangers: “Zullen we de vogels laten oordelen?” En de boer van de Bodensee ging als een held terug naar zijn heuvels, met de zakken vol munten en het hart vol voldoening.